| Tineke's profileVenezuela / Isla de Marg...PhotosBlogLists |  Tools  Help |
|
|
28 January Vakantie verslag Januari 2006Het vakantieverslag van Januari staat inmiddels op de weblog hier de link:
Veel leesplezier allemaal  12 November Sex on the BeachHey Allemaal
O.k.We dachten dat we alles op isla al hadden gezien en gehoord en meegmaakt in al die jaren maar niks is minder waar We hadden al eens van onze Jeroen gehoord dat als zijn hondje binnen het termijn van zijn eerste verjaardag geen mooie beachmeid besprongen zou hebben deze blonde Adonis wel eens een ziekte aan zijn mannelijkheid zou kunnen krijgen Maar Ringo had echter geen oog voor de strandchica"s tot onze laatste vakantiedag 11 april jongsleden We hadden afgesproken met Jeroen om nog even naar onze Casa te gaan en bekijken,en ja hij kwam ons keurig op tijd halen en bracht ons uiteraard weer terug bij Golden fish. We hebben daar samen met Astrid en de Mourikjes lekker genoten van een heerlijk capuchino en zagen al pratend op het terras een loopse beachmeid die voor Ringo de perfecte hoogte had.Ze werd al besnuffelt en besprongen door andere beachdogs.ok we zeiden tegen Jeroen dit is de ultieme kans voor Ringo en zo gezegd zo gedaan riem af en die witte ging als een speer het strand op. Het duurde natuurlijk even voor hij door had hoe het werkte,maar alle begin is moeilijk Onder aanmoediging van zijn Baasje en anderen die dit spektakel aanschouwden , ging Ringo als een volleerd acteur zijn werk doen Daar Jeroen dit stelletje ook nog wat privacy gunde heeft hij het teefje mee naar huis genomen en 3 uur later weer keurig op het strand afgezet,zodat de 2 in alle rust even van elkaar konden genieten. En nu maar weer afwachten wat voor wit-bruine kort krulharige pups er over een paar maanden zullen banjeren op het strand . Wil je verder blijven genieten van mijn isla belevenissen kom dan regelmatig maar eens kijken,ik zal er wekelijks een leukigheidje aan toevoegen.
Er staan ook eerdere vakantie verslagen op dus leesvoer genoeg.
Chaoooooo
Tineke 20 August Hieronder wat leuke vakantieverslagen over Isla de MargaritaHallo Allemaal
Ik kom al een paar jaar op dit Fantastische eiland en ga er binnenkort voorgoed wonen
 ik heb hier voor jullie wat leuke verhalen neergezet met handige tips en trips over Venezuela en Isla Margarita
 Daar ik verzot ben op vakantie en leuke dingen doen tijdens je vakantie,heb ik een paar leuke verslagen voor jullie erin gezet.
Heel veel leesplezier en hopelijk heb ik je warm gekregen om ook eens naar het prachtige eiland Isla Margarita te gaan.
Verder staan er in het fotoalbum meer dan 2000 foto"s over van alles en nogwat zowel op Venezuela als op Isla Margarita.
 Als ik er eenmaal permanent woon kom ik wekelijks op mijn space een weekverslag maken van wat er al zo op het eiland gebeurt en niet gebeurt
  Het zal een soap worden met veel Story en Prive aangelegenheden
  Maar nog even geduld, ik woon er jammergenoeg nog niet
 Het zal dan wel eenWeb-log worden want deze barst uit zijn M B s
Maaaaaaaaaaaaaaar als het zover is zijn julllie de eerste die het weten
 O.K. ondanks het feit dat we er nog niet permanent wonen hebben we er alvast een 23 dagen vakantie van oktober 2005 erop gezet : nieuwsgierig geworden kijk snel !!!!!!!!!
klik hier en je komt op de Web-log van isla margarita Saludos
Tineke De Bezige en Bazige HotelgastHey Allemaal Het is 1 van jullie misschien op vakantie naar waar dan ook wel eens overkomen dat je andere hotel gasten meemaakt en direct denkt van o.k dat zal wel Wij hebben het een keer meegemaakt in GP dat er een heer en dame wat bleek achteraf gewoon een simpele man en vrouw te zijn maar op dat moment wisten wij dat nog niet. O.k aan de bar zittende met een heerlijk drankje vertelde de man dat hij al zijn zaken had verkocht, nu op wereldreis was met zijn vrouw,en zeer binnenkort zijn appartement in new-york en de villa in miami ook maar weer eens moest opzoeken, want ja als je miljonair bent moet het geld rollen Met anderhalve tand in zijn mond vertelde hij heel zijn levensloop en keek af en toe naar zijn oosterijkse vrouw zo van o.k we nemen er nog 1. Nou dan heb je dus al je bedenkingen , maar trek nooit te snel je conclusie want je weet maar nooit. Hij had het grootste woord en als de barman hem niet snel genoeg zijn neutje voor kwam zetten dan pakte hij het zelf wel want hij kon alles .zei hij. Na lekker aan de bar gehangen te hebben,slapie doen ,wakker worden en ontbijten kwam hij mij vertellen dat hij speciale bediening had , zijn eieren werden voor hem gebakken en ook aan tafel gebracht doordat ie de avond ervoor zoveel van bachus had genoten was ie vergeten dat voor het hele hotel de eieren gebakken werden en keurig door de ober aan tafel bezorgd o.k De dag erna staan ze samen achter de zwembad bar flink te animeren op hun manier zo van we zijn hier op honeymoon en iedereen mag meedrinken , de ober allang blij kon hij ook is een keer lekker een biertje nemen in de baas zijn tijd. Daar ze wederom teveel van de heerlijke sappen genomen hadden was de lol er al gauw af Maar de meeste lol kwam voor ons nog dat hij zei dat hij kamer 11 e had want dat was de honeymoonsuite had met waterbed en al. Nou toen moest ik ff rennen naar toillet anders hadden ze kunnen dweilen. GP heeft geen honeymoonsuite en al helemaal geen waterbed ja of er moet lekkage zijn van de airco of je douche putje verstopt zitten dan is de kans groot dat het water je bed nadert wij hebben al 4 keer deze kamer gehad en neem van mij geen waterbed te bekennen. De volgende dag liep hij moederziel alleen op het strand en verveelde zich want zij was in geen velden of wegen te bekennen Ik vroeg hem waar is je vrouw, hij zei die kan me gestolen worden is toch alleen op mijn geld uit dus ik ga alleen naar huis en zij gaat maar terug naar oostenrijk want dat vertelde ze me dat ze daar woonde toen ik haar op het vliegveld tegenkwam en naderhand in het hotel omdat ze beide GP geboekt hadden. De moraal van dit verhaal is Ben af en toe blij in de vakantie zo geamuseerd te worden  De Klapper van de dagHey Allemaal Ik heb er wel eens een posting aangewijd over het gerommel en geknal op isla http://www.islamargarita-forum.nl/viewtopic.php?t=413 en dit krijgt een vervolg Ok,op een heerlijke zonnige dag kwamen er kennissen van ons langs die lekker waren wezen shoppen in porlamar.Een beetje moe waren ze wel en besloten om lekker op het terras bij Golden fish een lekker koud biertje te drinken en natuurlijk kipnuggits met frietjes erbij te verorberen. Want ja ,van al dat geslenter krijg je natuurlijk dorst en honger We zaten toen lekker met een man of 7 aan tafel en gezellig over alles wat isla heeft te bieden een beetje te beppen en ervaringen over isla met elkaar uit te wisselen. Toen er een klap was alsof er met een buks geschoten werd Twee van ons sprongen gelijk op zo van we worden beschoten Maar Santos die achter de strandbar stond had het ook gehoord en moest er wel om lachen ok,dachten wij, hij is weer eens aan het ysklontjes gooien geweest, zijn favoriete hobby en dat hebben we gehoord omdat een ysblokje misschien tegen een bierflesje aanknalde. Twee van ons gezelschap hadden wel iets voorbij zien vliegen maar wat!!! Maar de waarheid moest boven water wat wij met 7 man hebben gehoord maar niet gezien Wat blijkt achteraf,het projectiel waar 2 mensen voor opzij gingen lag een paar meter verder op het strand je zult nu wel denken aan een kokosnoot of het gegooide ysblokje van Santos Niks van dat alles het was een doodgewone aansteker die door de warmte van de zon een eigen leven ging lijden en spontaan uitelkaar klapte om vervolgens een paar meter verder op het strand aan zijn eind te komen. Jullie zullen begrijpen dat we na het zien van dat ding op het strand er nog lang over nagelachen en gepraat en op gedronken hebben op de goede afloop. Een Tip van de DouaneHey Allemaal Hier wat nuttige in en uitvoertips Als u naar het buitenland gaat, wilt u daar misschien souvenirs kopen. Of u heeft geschenken gekregen. Maar u kunt niet onbeperkt allerlei dingen meenemen. Soms moet u aangifte doen en belasting betalen. En bepaalde goederen mag u zelf helemaal niet meenemen naar Nederland. Reizen buiten de Europese Unie Als u naar Nederland reist vanuit een land buiten de EU, dan geldt voor bepaalde goederen dat u daarvan maar een beperkte hoeveelheid met vrijstelling mag meenemen: - 200 sigaretten, of 250 gram tabak (shag of pijptabak),of 100 cigarillo ’s, of 50 sigaren ¹ - 1 liter sterke drank, of 2 liter mousserende wijn of likeurwijn zoals sherry of port ¹; - 2 liter niet-mousserende wijn ¹; - 50 gram parfum en 0,25 liter eau de toilette; - 500 gram koffie, of 200 gram koffie-extracten of koffie-essences; - 100 gram thee, of 40 gram thee-extracten of thee-essences. Alleen personen vanaf 17 jaar komen voor vrijstelling van belasting voor deze artikelen in aanmerking. Neemt u meer mee dan de maximaal toegestane hoeveelheden, dan betaalt u hierover belasting. Voor alle andere goederen geldt dat u deze tot een maximumwaarde van in totaal € 175 per persoon belastingvrij mag invoeren. Het maakt niet uit of u de goederen heeft aangeschaft in een belastingvrije winkel of niet. Dit betekent dat u, wanneer u goederen koopt met een waarde van meer dan € 175, bij terugkomst in Nederland over het gehele aankoopbedrag belasting moet betalen. Reist u met meerdere personen, dan mag u het aankoopbedrag niet splitsen. Voorbeeld: als een echtpaar een camera koopt van € 300, dan moeten zij over het gehele bedrag belasting betalen. Koopt u meerdere artikelen die samen boven de € 175 uitkomen, dan betaalt u alleen belasting over het goedkoopste artikel. Voorbeeld: u koopt een horloge van € 125 en een vulpen van € 55 (totaal € 180), dan betaalt u alleen belasting over de vulpen. Reist u van Nederland naar een niet-EU-land, dan kunt u artikelen zoals sigaretten, parfum en drank, maar ook camera's en horloges belastingvrij inkopen op de luchthaven of de veerboot. Wel is het mogelijk dat het land van bestemming beperkingen stelt. Verboden in- en uit te voeren Uitzonderingen daargelaten mag u de hierna volgende zaken niet zonder meer in- en uitvoeren. U riskeert een (hoge) boete en een inbeslagname van het gekochte artikel. Mocht u in het bezit zijn van een vergunning voor een bepaald artikel, dan gaat u bij terugkomst op de luchthaven naar de douanebalie van de rode zone. Regels kunnen per land verschillen. Onderstaande informatie geldt voor in- en uitvoer in Nederland. Als u de regels van het land van uw bestemming wilt weten,neem dan contact op met de ambassade of het consulaat van dat land. Voor bepaalde producten kan een invoerverbod van kracht zijn of worden, omdat die bij gebruik een bijzonder gevaar opleveren. Beschermde dieren en planten of producten daarvan Op grond van de Flora en Fauna Wet is het verboden (producten van) beschermde dieren en planten in te voeren. Deze wet is gebaseerd op het CITES-verdrag (Convention on International Trade in Endangered Species of wild fauna and flora) waarin regels zijn vastgelegd over meer dan 30.000 met uitsterven bedreigde dier- en plantensoorten. Dode of levende exemplaren van zulke dieren en planten, of delen of producten hiervan, mogen óf helemaal niet óf alleen met een vergunning de grens over. Het kan gaan om: - planten: bijvoorbeeld orchideeën en cactussen; - dieren: zoals mensapen en Zuid-Amerikaanse apen, krokodillen, bepaalde slangen, varanen, schildpadden, leguanen, papegaaien en andere exotische vogels, panters, tijgers en neushoorns; - koraal en bijzondere schelpen: bijvoorbeeld hoorn- en doopvontschelpen; - artikelen die van beschermde dier- en plantensoorten worden gemaakt: schoenen, tassen en horlogebandjes van slangenleer, kettingen en armbanden ingelegd met ivoor, van ivoor gemaakte beeldjes, geprepareerde vlinders of slangen, siervoorwerpen van koraal, haarkammen of andere versieringen van schildpaddenschild, heilzame pleisters en geneesmiddelen. Voor het meenemen naar Nederland van levende dieren en planten die behoren tot CITES-soorten, zijn altijd een CITES-uitvoervergunning van het land van herkomst én een CITES-invoervergunning nodig. Voor delen of producten van zulke dieren en planten die meegenomen worden als souvenir, is in de regel ten minste een uitvoervergunning nodig. Voor de strengst beschermde soorten is daarnaast ook een invoervergunning nodig en moet u bij verkrijging of overdracht binnen de EU bovendien in het bezit zijn van een EG Certificaat. Bij het CITES-bureau LASER te Dordrecht kunnen invoervergunningen worden aangevraagd. Heeft u geen vergunning, dan riskeert u een boete en een inbeslagname van het gekochte artikel. Bij reizen binnen de Europese Unie zijn CITES-uit- en invoervergunningen niet vereist. Wel moet u op verzoek van de Douane kunnen aantonen of de herkomst van dergelijke goederen legaal is. Koop bij twijfel geen (producten van) dieren of planten. Ook niet als ze in een vertrouwenwekkende omgeving te koop zijn, zoals in een hotellobby. Het komt ook voor dat de verkoper vertelt dat er geen in- dan wel uitvoerbeperkende maatregelen zijn, terwijl dat wél zo is. Bloemen, bloembollen, planten en fruit Naar Nederland kunt u niet-beschermde bloemen, bloembollen, planten en fruit in kleine hoeveelheden voor eigen gebruik meenemen. Voor het overige is een fytosanitair certificaat vereist. Invoer is in veel andere landen niet toegestaan. Dit betekent ook dat u eetbare planten of producten die gemaakt zijn van planten, niet mag invoeren. Alleen bloembollen kunt u meestal wel meenemen als deze voorzien zijn van een officieel certificaat dat garandeert dat zij ziektevrij zijn. Goederen van dierlijke oorsprong Het is voor reizigers die uit een land komen dat niet tot de Europese Unie behoort, ten strengste verboden om goederen van dierlijke oorsprong mee te nemen uit dat land naar Nederland of een ander land dat tot de EU behoort. Dit om te voorkomen dat er dierziekten in de landen van de EU uitbreken, zoals varkenspest, mond- en klauwzeer en vogelpest. Onder goederen van dierlijke oorsprong wordt verstaan: vlees(producten), melk(producten), vis(producten), eieren of producten daarvan, dierlijke bloedproducten, honing en levende dieren. Uitzonderingen zijn: - Huisdieren die aantoonbaar eigendom van de reiziger zijn; - Poedermelk voor zuigelingen, zuigelingenvoeding en voedingsmiddelen voor speciale medische doeleinden, op voorwaarde dat deze producten niet gekoeld moeten worden bewaard tot het tijdstip van opening, dat het gaat om verpakte merkproducten voor directe verkoop aan de eindverbruiker, en dat de verpakking ongeschonden is; - Producten tot 1 kilogram voor eigen gebruik uit Andorra, Bulgarije, Cyprus (Griekse deel), Estland, de Faeröer, Groenland, Hongarije, Letland, Liechtenstein, Litouwen, Malta, Polen, Roemenië, San Marino, Slovenië, Slowakije, Tsjechië, IJsland en Zwitserland. Drugs en medicijnen Bezit van drugs zoals hasj, cocaïne, heroïne en xtc wordt overal op de wereld streng bestraft. Wie met drugs wordt aangehouden, al is het nog zo'n kleine hoeveelheid, kan soms langdurige gevangenisstraf krijgen. In een aantal landen staat op invoer ervan zelfs de doodstraf. Sommige medicijnen kunnen worden verward met drugs. Als u regelmatig medicijnen gebruikt, neem dan uw "geneesmiddelenpaspoort" mee. Nagemaakte merkartikelen In steeds meer landen is het mogelijk om voor weinig geld nagemaakte merkartikelen te kopen. Het kan gaan om dure kledingmerken, parfums, horloges e.d. Om concurrentievervalsing tegen te gaan, is de invoer in Nederland van deze artikelen verboden, evenals de invoer van illegale kopieën van cd's, videobanden en software. Ga niet in op aanbiedingen van dure merkartikelen (horloges, kleding, parfums, etc.) tegen uitzonderlijk lage prijzen. Waarschijnlijk gaat het om namaakartikelen. Hetzelfde geldt voor opmerkelijk goedkope cd's, videobanden en software. Dit kunnen heel goed illegale kopieën zijn. Erotica In de meeste landen kunt u problemen krijgen als u erotische lectuur, videobanden of foto's wilt invoeren. Daarbij moet u beseffen dat wat in uw ogen onschuldige lectuur is, in andere landen als erotisch wordt beschouwd. Wapens en munitie De in- en uitvoer van wapens en munitie is nagenoeg overal in de wereld verboden. Dat geldt zowel voor vuurwapens als voor slag-, stoot- en steekwapens. Als u wapens wilt meenemen en gebruiken voor de jacht of sportschieten, dan heeft u een vergunning nodig of moet u in het bezit zijn van een Europese vuurwapenpas. Informeer hierover bij de politie of bij de ambassade van het land van bestemming. Ook mag u geen (antieke) wapens als souvenir invoeren, tenzij u daarvoor een vergunning heeft. Voor bepaalde antieke vuurwapens die op wettelijk voorgeschreven wijze ongeschikt voor gebruik zijn gemaakt, kan een vrijstelling van de vergunningenplicht worden verleend. De Douane kan u daarover informeren. Speelgoedwapens Speelgoedwapens die op echte wapens lijken, mag u niet invoeren. U riskeert inbeslagname en boete. Dit geldt ook voor speelgoedwapens die vanuit een andere EU lidstaat worden meegenomen. Kunst en antiek Vrijwel alle landen ter wereld kennen wetgeving die hun eigen culturele erfgoed beschermt, speciaal voor archeologische voorwerpen afkomstig uit vaak illegale opgravingen. Hier mag uitvoer van kunst en antiek alleen met bepaalde vergunningen van het ministerie van Cultuur of een andere organisatie van de overheid. Erkende kunst- en antiekwinkels kunnen u hier vaak bij helpen. Als handelaren in het buitenland u voor extreem lage prijzen kunst en antiek aanbieden, dan kunt u er bijna altijd van uitgaan dat het om illegale transacties gaat, illegaal is opgegraven of namaak is. Vanuit Nederland mag kunst en antiek van een bepaalde ouderdom en waarde alleen worden uitgevoerd als u voor die goederen een vergunning heeft van de Inspectie Cultuurbezit van het Ministerie van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen. Politiek en godsdienstig gevoelige teksten Wat politiek of godsdienstig gevoelig ligt, verschilt per land. Naar streng religieuze landen kunt u beter geen boeken meenemen waarin de godsdienst van dat land bekritiseerd wordt. Naar landen met een totalitair regime kunt u beter geen spullen meenemen waarin dat regime aan de kaak wordt gesteld. Een hele fijne en goede vakantie allemaal Eilandjes rondom MargaritaEilanden rondom Isla Margarita De onbewoonde rotseilanden voor de kust met hun zandstranden zijn dé attracties van het nationale park. Ze zijn in drie groepen verdeeld: Las Islas Borachas en Chimanas, in de omgeving van Puerto La Cruz, en Las Islas Caracas, ter hoogte van het vissersdorp Santa Fé. Het populairst zijn de stranden El Faro en Puinare op de Islas Chimanas. U kunt er heerlijk zwemmen in glashelder water. Vanuit Puerto La Cruz, gelegen op het vasteland van Venezuela, zijn deze en een aantal andere eilanden gemakkelijk te bereiken met een motorbootje vanuit de luxe hotels of een watertaxi vanaf de Paseo. De watertaxi's zijn eigenlijk vissersbootjes, maar het toerisme is inmiddels een lucratievere business dan de visserij. Bemiddelaars worden door de eigenaars van de motorbootjes op pad gestuurd om passagiers te ronselen. Ze spreken toeristen 's ochtends op de boulevard aan zonder opdringerig te zijn. Het album dat ze onder de arm dragen met kleurenfoto's van de stranden op de eilandjes, maakt het u gemakkelijk een keus te maken.Maar pas op met deze trips ga je meestal onverzekerd mee wil je zekerheid hebben op welke trips je wel verzekerd bent kijk hier maar even: http://www.islamargarita-forum.nl/viewforum.php?f=17 Er zal ongetwijfeld een hele leuke eilandhopping voor je bijzitten veel plezier alvast Het is soms ook mogelijk op één dag verscheidene eilanden te bezoeken of alleen een aangenaam boottochtje door het maritieme gebied van het nationale park te maken. De bizar gevormde rotsen die soms heel steil uit het water oprijzen, zijn fascinerend. De prijs voor een tochtje met de watertaxi is afhankelijk van de afstanden. Afgerekend wordt aan het eind van de dag. Sommige eilanden hebben geen toeristische infrastructuur. Dit betekent dat u eten en voldoende drinken, zonnebrandcrème en een zonnehoed mee moet nemen. Schaduw hoeft u op de meeste eilanden niet te verwachten. Aan de populairste stranden zijn kleine strandrestaurants gevestigd; ligstoelen en pergola's zijn er te huur. Cubagua en Coche Vanaf de zuidkust van Margarita zijn de contouren van de stoffige eilanden Cubagua en Coche zichtbaar. Cubagua is een negen kilometer lang, bijzonder smal eiland. Het is de kleinste van het duo, nauwelijks bewoond en nauwelijks bezocht. Aan de oostkust liggen de schamele ruïnes van Nueva Cádiz, de eerste nederzetting die de Spanjaarden in Latijns-Amerika stichtten. Met een lengte van dertien kilometer en een maximale breedte van twaalf kilometer is Coche maar weinig groter. Op dit eiland wonen ongeveer 8000 mensen, voor het merendeel vissers en hun gezin. San Pedro, een ongerept vissersdorp, is het belangrijkste plaatsje van het eiland. Het toerisme is er amper ontwikkeld. Er zijn twee beachresorts, maar de overgrote meerderheid van de bezoekers bestaat uit dagtoeristen. Het zijn zonaanbidders en watersporters, die vanwege de witte zandstranden, het heldere, visrijke water en de passaatwinden een dagje naar Coche komen. Op Isla Margarita bieden diverse reisorganisaties boottochten van Porlamar naar Coche aan. Op eigen gelegenheid is het eilandje vanaf Punta de Piedras met de ferry te bereiken of in enkele minuten vanaf Playa El Yaque met de zogeheten surfersboot. Isla Chimanas Grande Voor de kust van de eilanden Isla Chimanas en Las Islas Caracas liggen enkele gezonken schepen. De scheepswrakken zijn enkele tientallen jaren geleden gezonken. Door de jaren heen heeft zich een uniek ecosysteem ontwikkeld in de buurt van de scheepswrakken. Zo vindt u er vandaag de dag rijke koraalbanken waar verschillende soorten vissen zoals zwaardvis, tonijn en zeebaars voorkomen. Isla de Monos Goed toeven is het op Playa Ña Cleta op de Isla de Monos, een heerlijk palmenstrand met helder blauwgroen water dat eveneens met de boot vanuit Guanta is te bereiken. Isla de Monos wordt ook wel het apeneiland genoemd. Er wonen vijf soorten apen, waarvan de spider-monkey de grootste is aap is. U krijgt ze allemaal te zien als u bananen bij zich heeft. In januari / februari kunt u dit eiland niet bezoeken, omdat het dan helemaal onder water staat. De Pajaros Het Isla de Pajaros vormt samen met het Isla de Chivos en het Isla de Venados een kleine eilandenarchipel. Het Isla de Pajaros, het vogeleiland, is een waar paradijs voor vogelaars. Overal ziet u vogels broeden en rondvliegen: alle soorten, alle maten, alle kleuren en ze produceren alle denkbare soorten geluid! Dit moet u echt gezien hebben. Voor de kust van het eiland kunt u goed snorkelen. De kristalheldere zee biedt u de mogelijkheid om naast prachtige vissen zeldzame waterplanten te bewonderen. Een bootexcursie naar dit schitterende eiland kunt u regelen bij lokale vissers. Isla la Blanquilla Dit schitterende eilanden met de witte zandstranden ligt ten noordwesten van Isla Margarita. Het eiland ligt ongeveer 110 kilometer van de op Isla Margarita gelegen stad Porlamar. Het eiland heeft een totale oppervlakte van bijna 100 km2 en bestaat voornamelijk uit kalksteen. Op het eiland vindt u enkele schitterende stranden en baaien waar u perfect kunt snorkelen. Blanquilla is tevens de favoriete plek voor de 'wall divers'. Deze tak van de duiksport houdt dat u langs een muur naar beneden duikt. De muur voor de kust van dit eiland begint op slechts een meter of twintig uit de kust en heeft een diepte van maar liefst 900 meter. Op het eiland leven een paar vissersfamilies ten tijde van het visseizoen. Islas Los Frailes Vlakbij Isla Margarita ligt de eilandengroep Los Frailes. De eilandengroep bestaat uit vijf kleine eilandjes die vlak voor de kust van Isla Margarita liggen. Hier kunt u uitstekend snorkelen en duiken. Er worden diverse excursies naar Los Frailes aangeboden. Een excursie is zeker aan te raden. Met een watertaxi bent u slechts 45 minuten onderweg. Met een beetje geluk bevindt zich een grote groep pelikanen op het eiland welke een geweldig kabaal veroorzaken maar het is ook een ideaal moment om vast te leggen op de gevoelige plaat. Los Testigos Los Testigos is zonder twijfel één van de mooiste eilanden in de buurt van Isla Margarita. Mooi helder water, verlate witte stranden, palmbomen, vissersdorpjes en bijna geen toeristen. Los Testigos bezit een uitgestrekt strand met bijna Atlantische golven, zo hoog zijn ze. Op de verlaten stranden kunt u zich helemaal uitleven. Houdt u er echter wel rekening mee dat er op het eiland helemaal niets te koop is. Als u meerdere dagen op het eiland wenst te verblijven, dient u voldoende proviand mee te nemen. Schiereiland Macanao Als u op de beschrijvingen van sommige reisorganisaties en reisgidsen afgaat, is het schiereiland Macanao, in het westen van Isla Margarita, een ongerept natuurparadijs. De realiteit is anders. Het schiereiland is een vergeten, nauwelijks bewoonde uithoek. Het landschap is er nog droger en schraler dan op de rest van het eiland en de levensomstandigheden zijn er bar. Het is er eerder regel dan uitzondering dat waterleidingen, elektriciteit, bestrating en rioleringen ontbreken. Werkgelegenheid is er evenmin. De bewoners van de stoffige dorpjes leven van de visvangst en van een handjevol kippen en magere varkens. Wie daarmee een beetje geld bij elkaar heeft geschraapt, verhuist naar Porlamar of naar het vasteland van Venezuela, in de bijna uitzichtloze hoop daar een beter bestaan op te bouwen. Voor toeristen is er weinig aanleiding om dit troosteloze gebied te bezichtigen. Het landschap, de stranden en de schaarse dorpjes zijn vanuit toeristisch oogpunt niet echt interessant. Isla de Plata Vanuit de kustplaats Puerto la Cruz, gelegen op het vasteland van Venezuela, vertrekken dagelijks kleine bootjes naar Isla de Plata. Puerto la Cruz kan zich gemakkelijk meten met de Franse zuidkust, terwijl de temperatuur veel aangenamer is. De schitterende baaien met witte stranden, de fantastische boulevard met vele terrasjes, restaurants en bars, het uitbundige uitgaansleven, dit alles staat borg voor een exotische vakantie. Met een vissersbotje of een watertaxi's kunt u het gebied verkennen en de oversteek maken naar de vlakbij gelegen rotseilandjes en parelwitte stranden, met exotische namen als Isla de Plata (het zilverstrand) en La Pascina (het zwembad). Het kleine palmenstrand op Isla de Plata is bij de Venezolanen favoriet. Het is bereikbaar met de boot vanaf Guanta, een paar kilometer ten oosten van Puerto La Cruz. In het weekend is het niet gemakkelijk een plaatsje op de boot en aan het propvolle strand te bemachtigen. Het uitzicht van het strand op een fabriek aan de kust en het afval in het water zijn overigens overtuigende redenen om Isla de Plata te mijden. O.K er zullen best wel meer kleine en wonderschone eilandjes rondom margarita zijn,dit is ook zo maar een greep van de meest bekende en bezochtte Bij deze veel plezier met de boottocht waar ook naar toe Huis kopen op islaHey Allemaal Wat voor de 1 een droom is kan voor de ander werkelijkheid worden Zo hadden wijzelf deze droom al een paar jaar en jawel het is nu echt werkelijkheid geworden Na al wat jaren op isla te zijn geweest zeiden we wel eens tegen elkaar,laten we gewoon is een keertje kijken en iets voor ons zelf kopen,zo onder het mom voor onze oude dag O.K. er gaan best een boel voorbereidingen aan vooraf,zo hebben wij ons drie vakanties achterheen gezocht en gekeken en georienteerd. Tot we de vakantie afgelopen januari tegen een leuke Casa aanliepen,dingen nagevraagd hebben en verleden week met de onder zeer deskundige begeleiding van Dutch Invest,oftewel Hans die alles voor ons heeft geregeld wat de papieren kwestie aangaat.Ik kan niet anders zeggen dat wij heel blij waren met zo een profesional ,die niet alleen vloeiend spaans spreekt maar ook de beste begeleider is in dit soort zaken op Isla Margarita . . En Hans woont al 10 jaar op het eiland dus die weet de goede weg wel te bewandelen. De mensen hebben er vaak geen idee van wat er allemaal bij komt kijken met een huis kopen in het buitenland. Maar ,als je weet waar je ongeveer wilt wonen, en wat de kostprijs mag zijn enz enz, dat maakt het voor duth invest al een stuk makkelijker om voor de klant een mooie lokatie en woning te vinden ,en kan dan de molen in werking worden gezet en al het papierwerk afgehandeld worden. Daar wij op voorhand al vanuit nederland wisten waar we wilden gaan kopen en voor wat voor een bedrag was alle papierwerk in 14 dagen geregeld en dat was niet alleen voor ons maar ook voor Dutch Invest een aangename bijkomstigheid ,in een land van Manana Manana Dus voor de mensen die ook interesse hebben in te kopen en te investeren op isla www.dutchinvest.nl Wij zijn apetrots en hartstikke blij met deze stap hopelijk zullen meerdere mensen ons volgen. Hans ontzettend bedankt voor alles en tot snel maar weer en dan life voor een heerlijke borrel in onze nieuwe Casa Het gebeurt gewoon op straatVoor de vaste Margarita gangers is het allemaal gewoon en een bekend gezicht maar voor menigeen is het helemaal niet zo vanzelfsprekend. Daarom vandaag eens wat gewone fotootjes , tijdens een gewoon routine ritje van Playa el Agua naar Porlamar, op een doodgewone dag Links: Goed en wel de deur nog niet uit en bijna beneden aan de kruising van de hoofdweg. Ook goedemorgen ! Rechts: Kabels van stroom en telefoon, dat gaat hier hier nog allemaal gewoon door de lucht. Na een tropische regenbui wil dan ook nog wel eens de stroom uitvallen.... b.v. paal omgevallen of omgereden   Het Venezolaanse Blokker filiaal hebben we hier ook   Volgt nu de verkeersinformatie: 1 km langzaamrijdend en stilstaand verkeer op de A1 tussen verkeerslicht / afslag Los Robles en knooppunt Guacoucu. (Ook het enige verkeerslicht op de weg van P.e.Agua naar Porlamar)   Handdoeken in alle kleuren en maten, en ' neem vaker een bloemetje mee '   En de groenteboer resp. dierenspeciaalzaak   De bussen hebben op de voorruit hun bestemming staan, oude amerikaanse taxis rijden er nog steeds honderden van rond    Lastig keren op de weg met zo'n grote bak, maar wel lachen aan de pomp . 1 litertje loodvrij kost 2,5 (!) eurocent....   Was U nog aan het twijfelen over de kleur van Uw volgende auto en of het nu een carport of een garage gaat worden ?  Kleurig MargaritaBijgaand een uitgebreide fotoreportage van fleurig Margarita. Gemaakt in de doodgewone straatjes van Margarita. In dit geval in het dorpje Boca del Rio, op het schiereiland Macanao. En geniet mee van een net iets andere kijk op Margarita.           Bij de bovenste 2 foto's blijven we even een moment stilstaan. En voor de duidelijkheid hieronder nog wat uitvergroot want we hebben we het hier wel even over echte bedrijfjes. De linkerfoto is dus de enige echte schoonsheidsalon van Boca del Rio Deze schoonheidsalon is al helemaal van deze tijd. Een uithangbord met naam , een stoepbord en zowaar... is doorlopend geopend. hoewel dat niks zegt ,want ze plakken gewoon een briefje op de deur hoor, en blijven zonder probleem uren weg als het ze zo uitkomt) De rechterfoto de plaatselijke kapsalon. Deze kapsalon is ook netjes volgens de regels, met een echte electriciteitsmeter en zowaar een huisnummer. En heeft vandaag zo te zien ' opendeur dagen '               Als afsluiting hoort deze er ook bij. Typisch Margarita waar menig toerist z'n mond van open valt van verbazing. En er rijden er nog vele honderden van rond, hoewel sommige staan inmiddels wel onderweg weer eens stil... En het rijdt nog steeds, tot het allerlaatste moment. Hoewel deze er niet heel ver meer van af zit vrees ik....   _________________ Watervallen San JuanHey Allemaal. Toen we afgelopen oktober op isla waren en een goed gesprek hadden met 1 van onze venezulaanse vrienden Rachid,vroeg hij ons wat we nog wilde zien op isla. Wij zeiden dat we volgens ons bijna alles al gezien hadden in die 11 keer dat we op isla zijn geweest,maar nee hoor er zijn nog wel een plekjes zei hij die zeker de moeite van het zien waard zijn. Zo ook de watervallen in San Juan, ha ha wij lagen in een deuk natuurlijk en dachten hij maakt weer eens een geintje met ons,maar ok we wachten maar af. Wij spraken met hem af dat we in januari zouden terugkomen en hij ons het wel even zou laten zien. Hij vertelde dat we deze juist het beste konden bekijken in januari omdat het dan de regentijd nog wel een beetje is,en de kans groter zou zijn dan b.v. in de zomer. Het was 15 januari en liggen lekker te luieren op het strand,horen we een manspersoon heel hard LEKKER DING schreeuwen,ha ha ha dat kan alleen maar Rachid zijn. We hebben lekker even bijgekletst en afgesproken voor de aankomende dinsdag de watervallen te gaan bekijken. Keurig op tijd komt hij ons halen,en hij had Enrico voor vervoer geregeld,lekker handig dus een vriend die de weg weet en een andere vriend Enrico zorgt voor transport,we waren dus gelijk in onze nopjes met deze 2,maar daar er nog 2 mensen mee wilden werd er gelijk voor nog meer vervoer gezorgd. Wel zo makkelijk met 2 taxi"s. Ok, op weg naar San Juan de leuke binnenweggetjes genomen,zodat Rachid weer een compleet dorp op stelten kon zetten door half uit het raam hangend naar de chica"s de fluiten en iedereen gedag te zeggen. We hadden overigens een perfecte dag hiervoor uitgezocht het was lekker bewolkt en niet te heet,prima voor een stevige wandeling. In San Juan aangekomen auto"s geparkeerd en wandelen maar. Door de vele en lange regenval was het pad waar we op moesten lopen erg glad en glibberig,voor Rachid geen probleem ging als een apie op blote voeten zo snel dat wij hem maar amper bij konden houden. Deze waterval heeft 3 platau"s,we zijn niet verder gegaan als de 1 ste daar het te glad en te gevaarlijk was om het hoger op te zoeken,weliswaar is daar de stroom van water hoger en meer maar dat mocht voor ons de pret niet drukken,en helemaal niet voor Rachid die gelijk lekker ging poedelen in de Wel. En inderdaad als een apie een banaantje aan het verorberen is. Ok,dit zijn natuurlijk niet de Angel Falls van het vasteland,maar deze madurodamuitvoering mocht er zeker zijn en zeer de moeite van het bezichtigen waard. Dan word het weer tijd om langzaam aan terug te gaan,we rijden de kleine dorpjes weer door,als we 1 ne stoppen voor een bier en snackstop. Want ja er moet ook aan de innerlijke van de mens worden gedacht. Enrico haalt de servesa en Rachid komt met Arepa"s met varkensspek en bloedworst aan geweldig we staan met 7 man te bikken voor nog geen 3000 bolo"s en wat een verwennerij die venezulaanse snacks,heerlijk en de koude servesa ook natuurlijk. Op de weg terug naar het hotel lijkt het Rachid leuk om even langs een aloe vera plantage te gaan van de boedisten,zag er allemaal super uit,alleen jammer dat we niet naar binnen mochten. Waar we wel naar binnen mochten was bij de volgende stop: Twee zussen die heel kort achter elkaar beide ouders hadden verloren en er alles aan deden om wat ze verbouwden aan de man te brengen om het hoofd boven water te houden. Was wel even een dreun op je kop om te zien hoe de boedisten verbouwden en wonen en dan de zussen. Maar ja ook dat hoort jammergenoeg bij isla .de 1 heeft niks en de ander heeft alles. Wij hebben dus maar aan de dames een donatie gedaan om het leed wat te verzachten. We hebben het eiland in al die jaren niet zo groen en mooi gekleurd gezien. De weg vervolgen naar het hotel waar we er nog lang over hebben na zitten babbelen van de indrukken die we hadden opgedaan hadden die morgen.Het was weer als voor ons eigenlijk al een beetje vanzelfsprekend een hele belevenis weer op ONS eiland. Waterpark op IslaHey Allemaal Voor diegene die even geen stranddag willen maar veel water willen en plezier willen maken bij deze misschien een leuk uitstapje En voor de kinderen helemaal een FEEST Waterpark op Isla Margarita Het grote waterpark Parque el Agua heeft een totale oppervlakte van maar liefst 45.000 vierkante meter. Hier kan jong en oud veel plezier beleven. Er zijn een groot aantal attracties waar iedereen plezier aan zal beleven. De faciliteiten van het waterpark zijn dik in orde. Zo zijn er kleedhokjes en kluisjes waar u uw kleding en waardevolle spullen in kunt stoppen. Tevens zijn er een aantal restaurants waar u fastfood zoals hamburgers, pizza en kippenpoten kunt eten. Verder vindt u er een kleine souvenirwinkel waar u allerlei prullaria kunt kopen en bij nood is er een EHBO-post die beschikt over voldoende pleisters en andere verbandmiddelen. De attracties van dit waterpark zijn: Churun Meru : Dit is niet alleen een lange glijbaan maar ook nog eens een hele hoge. Nadat u veel trappen hebt bestegen, staat u op een hoogte van maar liefst 18 meter. Als u vervolgens van de glijbaan afgaat, voelt u de adrenaline door het lichaam schieten want u kunt een maximale snelheid van maar liefst 140 km/uur bereiken! Tupaike Meru : Deze glijbaan is niet zo extreem als de Churun Meru. Op deze glijbaan kunt u een maximale snelheid bereiken van 70 km/uur. U overbrugt een hoogte van 15 meter en u wordt helemaal duizelig van het grote aantal bochten dat deze glijbaan kenmerkt. Kukenan Meru: Op deze glijbanen mogen kinderen kleiner dan 1,20 meter alleen af onder begeleiding van een volwassene. Op deze glijbaan kunt u namelijk een snelheid bereiken van maximaal 70 km/uur. Chinik Meru : Deze glijbaan begint op een hoogte van 12 meter. Nadat u de nodige trappen heeft beklommen, klopt het hart al flink. Deze glijbaan is gedeeltelijk overdekt en dat maakt een ritje vanaf deze glijbaan extra spannend. Pachichi Meru : Eigenlijk verschilt deze glijbaan niet zoveel met de Chinik Meru. Het enige verschil is dat deze glijbaan open is. De maximale snelheid die u hier kunt bereiken, ligt rond de 60 km/uur. Tuna Yepi Po : Deze attractie is zeer populair. Het is namelijk een gigantisch grote jacuzzi waar wel vijftig personen plaats kunnen nemen. Tunaima : Dit is een groot zwembad waar talloze opblaasbare rubberen banden drijven. Hier kunt u heerlijk op liggen en een beetje ronddobberen door het zwembad. Ideaal voor jong en oud. Mure Tapui : Dit is het gebied voor de kleine kinderen. Hier zijn kinderglijbanen, ondiep water en hebben de ouders een goed overzicht. Adres: Avenida 31 de Julio Cruce con Calle La vega de el cardon Via Playa El Agua Openingstijden: Dagelijks geopend van 10.00 - 17.00. Gesloten tijdens belangrijke feestdagen zoals Carnaval en Samana Santa. (Pasen) Veel plezier allemaal Een paar Fijne restaurantjesHey Allemaal Je hebt allemaal wel eens een dag dat je is een lekker culinair verwend wilt worden in een o zo leuk restaurantje met de heerlijkste gerechten op de kaart . Bij deze een paar tips waar wij heerlijk en voor weinig geld het neusje van de zalm voorgeschoteld kregen,te beginnen in playa el aqua. Golden fish: Het restaurant tegenover hotel Golden Paradise waar je zowel binnen kunt zitten, en heerlijk buiten op het terras genietend van de zee de heerlijkste gerechten kunt bestellen tegen een acceptabele prijs Hardys: Dit restaurantje zit als je op de boulevard bent en bij margarita cafe het straatje inloopt,na ongeveer 5oo meter aan je rechterhand. Het is een klein maar gezellig restaurantje die zowel de vis als de vleesliefhebber met een kleine beurs een verrijking is. Door dat de zaak niet groot is er weinig personeel is kunnen ze hun maaltijden tegen een verrassend lage prijs aanbieden en van uitstekende kwaliteit. Let wel als je er besluit te eten en je bent met meerdere personen dan kan het even iets langer duren,maar das normaal op heel isla,geduld is een schone zaak en het zal rijkelijk beloond worden met het eten wat er geserveerd word. Helaas geen foto's van gemaakt. Mi campai in Manzanillo. Als je toch besloten hebt om hier een stranddag van te maken,blijf er dan lekker zitten en ga is heerlijk eten bij Mi Campo. Het is een klein restaurantje gelegen aan het strand met de heerlijkste en verste vis die je maar kan bedenken,en als je er lekker zit te smikkelen komt de eigenaar ff zijn trotse bezit laten zien. De kleinste waren ongeveer 1 week oud. En die mooie gevlekte een week of 4.Ha ha die mocht ik wel mee naar Nederland meenemen van hem. En dan Juan Griego.althans net ff buiten het dorp zelf aan het strand La Galera: El Sitio Bij deze zaak geld hetzelfde als voor Mi Campo,ligt ook aan het strand en heeft een geweldige menukaart.Let wel deze is aanzienlijk goedkoper dan Mi Campo,maar ach in verhouding is het allemaal stukken voordeliger dan in Nederland dus valt het allemaal wel mee.Enne Jeroen bedankt voor het ons samen met jou en Yuris laten fijnproeven in dit mooie restaurant.Helaas geen foto"s van gemaakt. En o.ja er zijn er natuurlijk nog heel veel meer waar je lekker kunt eten maar deze hebben wij bezocht vandaar dit verhaaltje. SchildpadeierenHallo Allemaal Als je op het strand van Playa el aqua bent en je heb is zin in een flinke wandeling, loop dan eens richting portobello over het strand en let op de ping pong ballen die daar vaak liggen zo tegen de vloedlijn aan. Het beste is dit te doen "s morgens vroeg voor het beste resultaat. Ik hoor jullie denken ping pong ballen, ja wel, en nog ingedeukt ook. Ik verbaasde mij er ook over zoveel er soms lagen en hoe die dingen daar kwamen. Op mijn zoveelste wandeling een balletje meegenomen en aan de locals gevraagd wat dit kon zijn,tot mijn grootste verbazing vertelde ze mij dat dit lege SCHILDPADEIEREN waren. En ik dacht altijd dat de eieren alleen op afgelegen stranden werden gelegd Heb ik waarschijnlijk met mijn ogen dicht naar discovery gekeken hi hi Dus beste wandelaars,, ik heb de eieren in januari en april op het strand gevonden, ben er alleen nog niet achter of er een bepaalde periode is dat de eieren gelegd worden of het hele jaar door, zijn er misschien mensen die deze eieren ook wel eens hebben gezien en zo ja werk jaargetijde.!!!!! Wandelse Het verliefde stelletjeHey allemaal Zoals jullie nu wel weten komen we al wat jaartjes op isla en komen daar regelmatig van die stelletjes tegen ,zo ook deze keer. Het zit zo,een jaar geleden hadden we weer is een puppienestje ondekt ,met allerlei mogelijke en onmogelijke pups.Veschillend van kleur maar niet onbelangrijk van grootte,het leken net kleine teckels wat een jaar later ook blijkt te kloppen.We hebben er nog 2 zien rondbanjeren op het strand,geinig gezicht zo een nepteckel,wel met die korte pootjes maar een bonte vacht als een hyena Nu wil het geval dat er bij Andremar al een jaar een kleine herder loopt Boy genaamd, is superlief en heel speels., boy is trouwens van Andre de zoon van de eigenaar van Andremar.Tot wij op zekere dag terug naar het hotel gingen en deze 2 beachdogs vast zagen staan naast golden fish niks mis mee zou je zeggen dat is de natuur. Maar vanaf die ene dag zijn deze 2 onafscheidelijk ,waar boy loopt gaat die kleine meid hem achterna ,slaapt boy dan ligt die kleine ernaast, zo onder het mom wij hebben vaste verkering. Toch leuk zo een stel, boy heeft gewoon een baasje en woont welliswaar op het strand maar die met die korte pootjes is echt een beachzwervertje Kan haast niet wachten tot januari om de pups van pa boy en mama teckel te bewonderen ,want we hopen dat ze bij boy blijft en in de bosjes van golden fish hun kroost te wereld gaan zetten. Zo niet, dan komen we ze wel ergens anders tegen op het strand, alleen vast van te voren ff een voorstelling maken hoe de kids van een kleine herder en een bonte teckel eruit zullen zien. Hoe crmineel is islaGa er maar is voor zitten Je hebt zo van die dagen dat je niet alles zo goed hoort zoals het klinkt. Het is alweer zo een jaar geleden dat er bij golden paradise een schot gelost werd door de bewaker bij de receptie, niet omdat hij een cuccaracha dood wilde schieten maar gewoon, hij viel in slaap met een geweer in zijn handen en heeft toen de trekker overgehaald.Het kogelgat zit nu keurig onder een A 4tje die ze op het raam hebben geplakt, dus niks aan de hand, tot een goede week geleden. Zitten we lekker aan de bar met z"n allen gewoon een beetje de dag door te praten, onder het nuttigen van een rummetje cola wordt er toch een salvo van schoten gelost, we kijken elkaar een beetje verbaasd aan , daar de muziek behoorlijk op volume stond beseften we eerst niks ,tot de bewaker in een keer een sprintje trekt, de barman er achteraan en binnen no-time rent iedereen daar heen waar het geluid van daan kwam. Had dus voor dit voorval geen enkel idee hoe hard de margaritanen kunnen rennen,het record van Ellen van Lange is bij deze gesneuveld, maar goed.!!!!!!!!!!!!! Wij blijven natuuurlijk aan de bar zitten want we zijn wel nieuwsgierig maar wachten gewoon op wat er komen gaat, het duurde niet lang of William komt terugwandelen en bescheurde zich werkelijk van het lachen. Zo ook de bewaker en Jose komen gierend van het lachen de hoek om zetten. EEn van de bewakers heeft zo een donkerblauwe kever die hier op de sloop ligt of in een museum staat,en die wilde die starten, maar daar de uitlaat aan alle kanten gaten vertoonden trok deze dus valse lucht bij het starten waardoor je de ene knal na de andere hoorde, wat dus erg veel leek op geweerschoten De mensen die lagen te slapen zullen wel gedacht hebben , en jawel hoor de volgende dag ging al snel het verhaal de ronde dat een zeer bijgelegen hotel met veel geweerschoten was overvallen. Zo crimineel is isla nu. Gelukkig weet ik beter, dat je niet alles moet geloven wat de mensen zeggen.Eerst zelf zien dan geloven. Kalfje,Koe en HondHey allemaal, Dit is er weer zo 1 van juiste tijd en Plek Het was zoals gewoonlijk weer een prachtige zonnige dag op isla, na het ontbijt weer ff bedje opmaken op het strand voor weer een dag van we zien wel wat er komen gaat,nou er kwam wel degelijk wat. Even wachten op de strandhond die we SNOETIE genoemd hebben gewoon omdat ze zo een heerlijk lief koppie heeft ,die kwam iedere dag onder je strandbedje liggen,lekker in de schaduw en voor haar beschermd en ook voor ons We gingen vaak wandelen tussendoor en gewoon je tas laten staan want die meid die blaft wel er als er iets te dicht bij komt. gewandeld en onder het mom van een heerlijke koude servessa ff bijkomen zittend op je bedje en om je heen kijkend.Want ja , je zal wat niet gezien hebben en niet gezien is ook niet doorverteld. Loopt er links van ons een Koe met kalfje gezamelijk op het strand met een touw om hun nek, dus die zijn uitgebroken en lekker aan de wandel gegaan. Maar aan de vloedlijn staan er allemaal bedjes met luifeltjes waar het zo goed vertoeven is dat je er gemakkelijk in slaap op valt, zo ook een meneer die lekker ligt te maffen, begint mama koe hem aan zijn benen te likken, nou neem van mij aan deze man had gelijk een bloeddruk die absoluut niet meer te meten was .De wandeling zet zich voort richting onze strandbar, iedereen staat er heel gefacineerd naar te kijken want ja het komt ook weer niet alle dagen voor.Ze zijn zo dichtbij dat Snoetie dit waarschijnlijk heeft geroken in haar diepe slaap dat ze begint te blaffen,en ja dan gaat het fout Moeder en kalf zijn hier zo van geschrokken dat ze in paniek gaan rennen en doordat het touw nog om hun nek gewoon 3 luifeltjes compleet omver lopen , gelukkig raakt er geen dier of mens er bij geblesseerd. De locals worden op dat moment ook een beetje wakker en pakken de koe bij de horens en brengen ze gewoon weer terug waar ze vandaan kwamen, het braakliggende stukje grond tussen GP en Flamenco. En dit maakt Isla zo hoe Isla is De beste plek op aarde Een heerlijk boottochtjeHey allemaal We hebben weer het genoegen gehad, om door 1 van onze inmiddels vele islavrienden uitgenodigd te worden voor een klein boottochtje. Klein omdat de boot niet zo groot was , en klein vanwege de bezetting van mensen die meegingen. De geweldig leuke zussen uit landgraaf ,2 margaritos en wijzelf.  O.K.Zoals afgesproken werden we opgehaald en naar playa Parguito gebracht waar het bootje lag.Er lag 1 bootje in het water  En die was iemand druk aan het uitscheppen van water wat in de boot lag, daar er ook nog een paar andere op het strand lagen dachten we krijgen een andere boot , waar we mee zouden weggaan ,maar niks nada noppes dit was de TITANIC waar we mee gingen varen  We keken elkaar allemaal ff aan en schoten van paniek in de lach en hadden zoiets van o.k een schietgebedje doen en varen met die handel . Eerst langs de kust van playa el tirano en playa cardon, wat heel mooi was,gelukkig was het heel bewolkt en niet zo heet en moesten vaak gieren van het lachen als dit bootje weer een doodsmak maakte op de hoge golven die er toen waren omdat er erg veel wind stond. Wat de pret alleen maar groter maakte bij iedereen Door die hoge golven haalde we veel water in de boot en we dachten van nou als dit zo door gaat dan komen we nooit meer thuis. De stuurman zag onze iets wat bange smoeltjes, en gebaarde zo van geen paniek en haalde gewoon een stop uit de bodem waardoor je het waterpeil zag zakken en de vloer van de boot bijna geen water meer had,nou je zult begrijpen toen kwamen we helemaal niet meer bij ,je had dat gezichtje van de stuurman moeten zien toen hij merkte hoe blij we waren dat het water bijna weg was. . Nu over volle zee terug naar parguito want de koelbox bier was gevuld en die moesten we ophalen en wat extra benzine mee want je weet het maar nooit wat er allemaal kan gebeuren.  Van parguito dicht langs de kust naar P e A geinig hoor om het nu eens van de andere kant te zien,natuurlijk op hoogte bij golden fish allemaal op de banken en zwaaien maar , ze zullen wel gedacht hebben wat een stelletje malloten zitten daar op die boot  Bij cabo negro de bocht om vervolgens in manzanillo aan te komen,wat een wereldsdorpje is dit met al die gekleurde huisjes,super.   Na hier wat rondgedobberd te hebben door naar playa gonzalez waar heel de familie relax in en om het water zit ,een biertje drinkt en druk aan het vissen is GEWELDIG.   O.K. Wij stonden ook niet echt droog op de boot  En na de nodige biertjes begon bij sommige de blaas redelijk vol te lopen,geen paniek de stuurman voer ons naar de duurste baai van isla n.l de baai van margarita hesperia waar hij heel keurig achteruit voer en ons afzette zodat we in de duurste baai een plasstop in hebben gelast,en dat is sjiek of niet dan je had die mensen moeten zien kijken die daar op de bedjes lagen,kortom wij bescheurden ons wederom van het lachen  Nog ff bij dunes gekeken wat bijna in dezelfde baai ligt en nu langzaam aan naar huis want het bier is op en de benzine bijna ook.  Verder op de terugweg nog leuke dingen tegengekomen.  Bij Manzanillo word de vis binnengehaald en wij kunnen van de kleine visjes die nog in het water drijven de pelikanen voeren,geweldig die grote beesten zo dichtbij.   Daar we geen zin hadden om helemaal terug te gaan naar pl.parguito zijn we gewoon heel decadent op het strand van golden fish afgezet en hebben nog lekker na zitten lachen en beleven. Kortom dit was weer zo een superdag van op de juiste tijd en plaats en de juiste mensen om je heen.En ook onze chica `s anita en ine nog bedankt voor jullie prettige aanwezigheid. en een mooie bijdrage in de foto`s ,waar hopelijk weer vele mensen van kunnen genieten. Het feest en de geitZo gebeurt het op een doodgewone dag in Isla  , dat Tineke ons vraagt om mee te gaan naar een verjaardagsfeest van Mike  (oftwel Poesie mauw).Mike is dus gewoon een kraaltjesverkoper op het strand die we al een tijdje kennen, je weet wel degene dat als ie merkt dat ie je niks kan slijten zegt hij in gebrekkig nederlands,1 voor je schoonmoeder dan. Oke, Mike vraagt of we al om 11.00 s'morgens willen komen of om 16.00. Dat laatste lijkt ons een geschikte tijd , zeker nu we weten in wat voor tempo de polartjes er door heen gaan. Iets na 16.00 komt een auto ons bij het hotel ophalen en daar gaan we......7 man in een auto, geen probleem toch! Onderweg even stoppen om een kadootje te halen en te tanken. We rijden een bijzondere route, die normaal gesproken een half uur zou duren. Dat wij er ruim anderhalf uur over doen.....och wat maakt het uit . Uiteindelijk aangekomen krijgen we een allerhartelijk ontvangst door Mike en zijn hele familie. Wat je dan meemaakt is heel bijzonder en voor ons allemaal onvergetelijk . We worden ontvangen alsof we de belangrijkste gasten zijn, krijgen de mooiste tafel en de polartjes staan meteen voor ons. Trots laat de vrouw van Mike zien wat ze allemaal verbouwen, papaya's, mango's, kokos, en noem het maar. Er lopen zo'n 25 kinderen rond met als speelgoed een kruiwagen waar de kleintjes dan in gaan met puppies en door de grotere worden geduwd . Ook is er een fietsje, zonder zadel. De merenque gaat wat harder en snel wordt en gedanst in de woonkamer, die voor nu is omgetoverd als dansgelegenheid. Iedereen danst , jong ,oud alles swingt waarop wij al snel mee gaan doen. De WC/douche is een gedeeltelijk overdekte ruimte met een stuk tuinslang uit de muur als douche ...........maar wat is dit geweldig . Wat een hartelijkheid, wat een gastvrijheid en wat is het normaal voor hun om ons " gringa's" zo te accepteren op dit feest. De geit voor het eten is die week geslacht, de kop en de staart hangt te drogen aan de boom en wordt trots geshowd.En de kinderen zetten de hoorntjes op hun hoofd alsof zij de geit zijn. Er is nog een geit maar die is met kerstmis aan de beurt . Het eten zelf wordt als eerste aan ons geserveerd , Tja moet zeggen dat het een speciale ervaring is om GEIT te eten, de smaak is wat onwennig en we kijken elkaar een beetje lacherig aan. Na wat te hebben gegeten hebben de honden die er liepen er een geweldige avond aan over gehouden........ DE 20 kratten polar waren al snel op en tradtiegetrouw wordt er dan bijgelegd om een nieuwe voorraad te gaan halen. Ook deze gingen in een behoorlijk tempo er door heen . Ondertussen was het feest in volle gang. Zelf tineke waagde zich aan de merenque, samen met Mike . Wat een feest!!!!!! Het huis zelf werd omheind door metershoge cactussen als schutting, dat het poortje zelf niet dicht kon mag de pret niet drukken. Ja, en dan komt het moment waarop we afscheid moeten nemen .....wie brengt ons nu weer terug. De chauffeur die ons gebracht heeft, heeft uitgebreid meegefeest en gedronken en heeft zoiets van laat mij maar slapen. Uiteindelijk zijn er twee mannen bereid om het ritje op zich te nemen. We nemen afscheid en iedereen loopt mee naar buiten. Zoenen, dag, tot ziens, handen worden geschud alsof ze ons al jaren kennen. En daar gaan we , weer een onvergetelijke ervaring rijker. Wat een geweldig land is het toch!!!!!!! Anita 19 August Afwisselende natuur VENEZUELAHey Allemaal hier nog wat natuurlijke info , een reisverslag hiervan en veel leesplezier Koraalriffen, Amazonegebied en Andes Venezuela is erg gevarieerd: eilandjes in zee, koraalriffen, grotten, watervallen, tafelbergen, wilde rivieren, uitgestrekte graslanden, regenwoud in het Amazonegebied en de majestueuze bergen van de Andes. Daartussen liggen steden als Caracas, Puerto la Cruz, Ciudad Bolivar en Merida. Caracas is in november lekker warm en zonnig. We lopen richting Plaza Bolivar. Simon Bolivar bevrijdde het land van de Spanjaarden en wordt in Venezuela nog immer als een held vereerd. Op zijn plein behoor je je dan ook fatsoenlijk te gedragen; mannen met korte broek worden het plein afgestuurd. Bij zijn standbeeld worden nog regelmatig bloemenkransen gelegd. Rond het Plaza Bolivar staan oude gebouwen; een kathedraal, het aartsbisschoppelijk paleis en een mooi gemeentehuis. Op het plein, dat meer op een parkje lijkt, is het erg druk. Mensen met thermoskannen verkopen koffie en er zijn veel schoenpoetsertjes. In een hoek van het plein luistert een grote groep mensen naar, volgens ons, een stelletje godsdienstwaanzinnigen. Veel geschreeuw. De lucht betrekt inmiddels aardig en al snel moeten we schuilen voor de regen. Het is het staartje van de regentijd; dus een buitje 's middags is te verwachten. Puerto la Cruz Flaneren over de Paseo Colon Onderweg naar Puerto la Cruz worden we regelmatig aangehouden door de Guardia Nacional. Op willekeurige punten hebben ze een kantoortje gebouwd, waar ze zich verschrikkelijk vervelen. Daarom houden ze iedereen aan. In het positieve geval stellen ze domme vragen en in het negatieve geval doorzoeken ze de bus van onder tot boven. We zien zelfs dat de banken uit een auto worden gesloopt om te controleren of er niets verdacht wordt vervoerd. Ze denken zo drugs of illegalen te vinden. Deze controles vinden in heel Venezuela plaats. In Cumana, het oudste dorpje van Venezuela, maken we een tussenstop. Ook hier hebben ze een Plaza Bolivar met een standbeeld van onze Simon. Er is niet veel te zien. We rijden door naar Puerto la Cruz, een redelijk grote stad met een strand. In verband met de vervuiling kan er niet gezwommen worden. 's Avonds flaneren we over de Paseo Colon, waar het een drukte van belang is. Opvallend is het grote aantal Aziaten dat hier rondloopt. Het blijken zeemannen te zijn. Nationaal Park Mochima Veel eilandjes met prachtige stranden Nationaal Park Mochima is een park in zee met veel eilandjes met prachtige stranden. We varen met een speedboot naar een eilandje; de beginners kunnen hier snorkelen. Eric heeft dat snel bekeken, er is niet zoveel te zien. Hij verdwijnt aan land. Tussen de vele struiken en bomen stikt het van de vogels. Ik houd het bij een lekker ligbad in zee. Na een uurtje dobberen vertrekken we naar een koraalrif. Eerst varen we langs twee eilanden, Cat en Mouse, waar veel fregatvogels zitten. Daarna gaan we bij het rif voor anker. Eric snorkelt wat en is razend enthousiast over het koraal. Jammer dat er niet veel vis zit. Cueva del Guacharo Een enorm grottencomplex vol olievogels. De Cueva del Guacharo is een enorm grottencomplex van zo'n 10 km diep, dat door Humboldt is ontdekt. Onder begeleiding van een aantal studenten lopen we de grotten in. Na tien meter is het stikdonker. Van alles springt tegen je benen en iedereen vergrijpt zich meteen aan de anti-insectenmiddelen. Er zijn ook sprinkhanen en spinnen, krabben, kreeftjes en ratten. Dat alles is nog niets vergeleken met de herrie die de olievogels (guacharo) maken. Deze vogels kunnen nauwelijks zien maar kunnen, net als vleermuizen, gebruikmakend van teruggekaatste geluidsgolven in absolute duisternis vliegen. Het continue gekrijs gaat door merg en been. Volgens de gids is hier het geluid voor de film 'Birds' van Hitchcock opgenomen. lopen zo'n kilometer de grot in. Humboldt kwam niet verder dan de eerste zaal, waar de vogels zitten. Zijn gidsen, indianen, waren bang voor de boze geesten die daar rondzwierven. Wij lopen de tweede zaal in, La Galeria del Silencio (Galerij van de Stilte). Hier is het doodstil; de vogels kunnen niet lager dan op twee meter hoogte vliegen en de doorgang naar deze zaal is veel lager. Als het licht wordt uitgedaan is het meteen pikdonker. Gelukkig gaat het licht weer snel aan, zo in het stille donker vergeet je wat links, rechts, boven en onder is. Ons hotel voor de nacht ligt in Caripe, volgens de reisgids een agrarisch stadje op 900 meter hoogte zonder bezienswaardigheden maar met een prettige ongekunstelde sfeer. Nou, ons hotel blijkt in de middle of nowhere te staan, met een grote muur eromheen en een toegangspoort. Cuidad Bolivar Er vliegen veel ijsvogels en reigers Vandaag rijden we naar Cuidad Bolivar of Santo Tomé de la Nueva Guayana de la Angostura del Orinoco, zoals deze stad vroeger heette. maken een stop bij een zijrivier van de Orinoco, de Morichal Largo. Er liggen lage, platte bootjes klaar die er uitzien of ze ieder moment kunnen zinken. We worden al snel omringd door indianenvrouwen en -kinderen die allerlei rieten mandjes willen verkopen. Er wordt gediscussieerd of we nou echt in die gammele bootjes moeten, als er een speedbootachtig iets komt aanvaren. Het uitzicht is vooral in de bochten fantastisch. Er vliegen veel ijsvogels en reigers. De oevers zijn enorm groen, veel palmen en waterhyacinten. Verder zitten er in deze rivier piranha's (caripe), daarop gaan we vissen. Ze blijken niet bijzonder geïnteresseerd in onze kip, alleen de stuurman vangt een vijf centimeter grote caripe met flinke tandjes. Ziet er erg agressief uit. Volgens de lokale gids zijn er maar twee soorten caripes die mensen consumeren en dan nog alleen indien ze bloed ruiken. Er begint weer een tropische bui en doorweekt komen we bij de bus aan. We rijden verder richting Cuidad Bolivar en drogen langzaam op. Buiten begint het weer verschrikkelijk te regenen, stormen en onweren. De bliksem slaat vlakbij in maar gelukkig gebeurt er verder niets. Als we Cuidad Bolivar binnenrijden komen we midden in een soort demonstratie terecht. Een kilometerslange rij van auto's, jeeps, bussen, taxi's, busjes vol juichende, schreeuwende mensen. Iedereen heeft wit-blauwe T-shirts aan. Er wordt gezwaaid met vlaggen en er is veel herrie; sirenes en muziek. De verkiezingsoverwinning wordt gevierd. Er is aardig wat militaire politie op de been en het ademt een gespannen, gewelddadige sfeer uit. National Park Canaima Veel tafelbergen en watervallen We vliegen naar naar Canaima. Daar ligt het National Park Canaima; zo'n 300.000 km2 beschermd natuurgebied. Er zijn veel tafelbergen (tepuys) en watervallen. De tafelbergen zijn resten van het Guyana-schild, dat dateert uit de periode dat Amerika en Afrika één continent vormden. Steven Spielberg wilde hier 'Jurassic Park' filmen, maar was niet welkom. Men was bang dat de kwetsbare natuur beschadigd zou worden en dat er veel rommel zou achterblijven. In dit gebied ligt ook de Salto Angel. Deze hoogste waterval ter wereld is volgens de reisgids ontdekt door Jimmy Angel, een avonturier uit de VS die in de jaren dertig met zijn vliegtuig klusjes opknapte voor de goudzoekers in Guayana. Van een van zijn tochten keerde hij terug met het verhaal dat hij een enorm hoge waterval had gezien. Zijn vrienden in Venezuela en de VS geloofden er niets van. Daarom vloog hij een jaar later met zijn vrouw en twee vrienden naar de top van de tafelberg Auyan Tepuy, waar de waterval ontspringt, en zette daar zijn vliegtuig neer. Helaas, door de moerassige bodem kon hij niet meer opstijgen en moest elf dagen lang teruglopen naar de bewoonde wereld. Zijn vliegtuig is door het leger opgehaald en staat nu voor het vliegveld van Cuidad Bolivar. Na dat vliegtuig bekeken te hebben, stappen we in een klein toestel en vliegen in een uur naar Canaima. Vanuit de lucht zien we de tafelbergen en de rivieren al. Alles is enorm groen en ziet er ontoegankelijk uit. Na aankomst lopen we naar een soort kamp. Hier worden plastic zakken uitgedeeld en wordt verteld dat alles verschrikkelijk nat zal worden. We varen met een lange, smalle motorboot naar de watervallen. Het water is bruin, cola-kleurig zoals ze hier zeggen. Dat komt doordat de planten allerlei zuren in het water afscheiden. Het water schijnt erg goed voor je huid en haar te zijn. Na een half uur varen gaan dan aan land. We beklimmen een bergje en lopen onder de Salto Hacho en Salto El Sapo door. Beide watervallen zijn zo'n twintig meter hoog en we lopen door het naar beneden vallende water. Spectaculair om eens mee te maken. We klimmen naar het hoogste punt van het eiland en dan breekt er weer zo'n tropische regenbui los. Iedereen trekt z'n plastic vuilniszak over z'n kop; wij hebben gelukkig onze poncho's bij ons. We lopen naar de andere kant van het eiland en wachten daar op onze boot. Op de boot krijgen we het behoorlijk koud, we zijn doorweekt en door de snelheid ontstaat een aardig windje. We varen naar een volgend eiland. Vanwege de stroomversnellingen neemt men geen toeristen aan boord op dit stuk van de rivier, daarom steken we het eiland lopend over. Het lijkt of we in de prehistorie rondlopen, je verwacht ieder moment een dinosaurus te zien. Rond een uur of vier komen we bij ons kamp aan. Een grote schuur zonder muren, elektriciteit of warm water, maar vol met allerlei exotische stekende insecten en spinnen. Onder leiding van Roberto, onze gids tijdens de dagen in Canaima, lopen we naar een stroomversnelling in de rivier waar je je met een zwemvest aan kunt laten afzakken naar een lager gelegen stuk strand. Om tien uur gaat het licht uit en klimmen we voor het eerst in onze hangmat. Het is een hele toestand voordat je daar in je lakenzak in ligt. De truc is om redelijk diagonaal te gaan liggen, dan liggen je rug en benen tenminste recht - anders kom je er 's morgens als een banaan uit. We liggen in een lange rij en als er één in zijn hangmat beweegt, schommelt de rest gezellig mee. Na een half uurtje in de hangmat begint het verschrikkelijk te regenen. Het klinkt heel gezellig op het golfplaten dak. De hele nacht barstten er regenbuien los en klinken er allerlei tropische geluiden, die we niet thuis kunnen brengen. Salto Angel De hoogste waterval ter wereld Rond vijf uur zijn we blij dat we op kunnen staan. Omdat er geen water is kunnen we niet douchen. Na het ontbijt allemaal weer de boot in. We zien de Salto Angel van grote afstand. We moeten door een riviertje waden en dan nog een uurtje klimmen om hem van dichterbij te zien. Eenmaal boven genieten we van een schitterend uitzicht op de waterval. We lopen terug naar het beekje. Aangezien het behoorlijk warm is (rond de 35 graden) en we nat zijn van het zweet en de vochtigheid besluiten we lekker in het beekje te gaan poedelen. Daarna varen we terug naar het kamp om onze spullen op te halen en varen weer terug naar het kamp in Canaima. Weer een nachtje in hangmatten in de open lucht, maar nu aan de rand van een meer waar vijf watervallen in uitkomen. Het ligt heerlijk, met het geruis van de waterval op de achtergrond en een briesje vanaf het meer. Amazonegebied Als je het pad verlaat verdwaal je onmiddellijk We worden vroeg wakker, de vogels fluiten en de zon kleurt van achter de watervallen de hemel rood. En dat is allemaal te zien vanuit de hangmat! Na het ontbijt vliegen we terug naar Cuidad Bolivar en rijden naar het Amazonegebied. De busrit duurt erg lang, pas halverwege de middag nemen we een zandpad naar het kamp. En jawel, weer regent het. Het zandpad verandert in een modderpad. Na vijf kwartier zandpad zijn we in ons kamp; een grote ronde open hut van twee verdiepingen met hangmatten met klamboe, 1 douche en 1 toilet. Er is maar een klein gedeelte van de dag water. Het kamp ligt aan de Rio Caura, een vrij brede rivier met caripes. We eten vanavond buiten, de muggen ook. Het Amazonegebied is een tropisch regenwoud met een luchtvochtigheid van 80 procent en een gemiddelde temperatuur van rond de veertig graden. Ik heb nog nooit zo'n groen gebied gezien. Er staan veel palm- en andere bomen en struiken. Als je het pad verlaat verdwaal je onmiddellijk. We zien veel vogels: spechten, bijeneters en dergelijke. Tegen de avond zwemmen we maar in de rivier; twee dagen niet douchen of wassen begint smerig te worden. Terwijl we zwemmen wordt er een soort rog uit het water gevist. We zijn dan ook snel weer op de kant. Puerto Ayacucho Stil liggen, niet aanstellen en niet krabben! Bijna de hele dag zitten we in de bus naar Puerto Ayacucho. Volgens de reisgids moeten we ons niet teveel van dit uit de kluiten gegroeide dorp voorstellen. We overnachten weer in een kampement. Dit keer in een eigen hutje met matrassen, douche en toilet. De hutjes met rieten daken liggen fantastisch in de middle of nowhere aan het water van de Rio Orinoco. Aan de andere oever ligt Colombia. Vanaf de rivier komt een verkoelend briesje door de vensters zonder ramen. Meteen bij aankomst worden we gewaarschuwd voor piri-piri's, een ons onbekend lid van de familie der stekende insecten. Het zijn heel kleine vliegjes die vanuit het gras op je benen springen en bijten. Daar voel je niets van, maar als je ze van je benen afslaat bloedt het als een rund. En dat is nog niets vergeleken met de jeuk die je de volgende drie dagen ervaart. Natuurlijk worden we meteen flink gestoken; gelukkig alleen in de onderbenen en voorlopig lijkt er niets aan de hand. De meeste piri-piri's blijken in de badruimte te zitten. Rustig op het toilet zitten is er niet bij. Douchen gaat, zolang je maar onder het water staat. 's Nachts word ik wakker van verschrikkelijk veel jeuk aan mijn benen. Ik kan er niet van stilliggen en word gek. Eric moppert dat ik stil moet liggen, me niet moet aanstellen, dat krabben niet helpt en welterusten. Een half uur later weet hij niet meer hoe hij het heeft. Stil liggen, niet aanstellen en niet krabben! Weet je eens hoe dat is. We worden wakker van de vogels en van het ruisen van de rivier. Op sommige stukken zijn er aardige stroomversnellingen. Het Museo Etnologico Amazonas aan (jawel) het Plaza Bolivar laat zien hoe de verschillende indianenstammen leefden of nog leven. Er is veel over de Yanomami, die de reputatie hebben de gewelddadigste stam ter wereld te zijn. Alleen wetenschappers kunnen, met toestemming van de regering, hun woongebied bezoeken. Op deze manier blijft de eigen cultuur nog wat bewaard. De stam is ook bekend door het gebruik van yoppo, een geestverruimend paardenmiddel dat met een buis in je neusgat wordt geblazen. Volgens de reisgids wordt het ook aan toeristen aangeboden: 'Toeristen die met yoppo experimenteren, zijn uren van de wereld. Bovendien schijnt het een zeer pijnlijke schok in het hoofd te veroorzaken en de neus en de keel te irriteren. Met een bijna sadistische lach bekijkt de bevolking de in hun ogen domme buitenlandse sullen die zich aan de yoppo wagen.' Het is tien uur en al 36 graden. We moeten echt een bezoekje aan Colombia brengen. Voordat we op de boot mogen worden onze namen door een man van de Guardia Nacional in een schrift geschreven. Na een paar minuten varen bereiken we de overkant en moeten ons melden bij de plaatselijke politie, twee mannen aan een tafeltje op een terrasje. Er staat een rij, maar we mogen onmiddellijk voor. Voor de Venezolanen is Casuarito, zoals het plaatsje heet, een soort belastingparadijs. We lopen wat rond, drinken een colaatje en hebben nu ook een stempel van Colombia in ons paspoort. Het is ondertussen zo'n veertig graden. Behalve vlees is ook leer hier heel goedkoop. Drie kwartier later en een tas rijker gaan we terug naar Venezuela. Op het kampement kleden we ons om voor de Tobogan de la Selva, een driehonderd meter lange natuurlijke glijbaan. De rotsbodem van een ondiepe rivier is bedekt met algen. Gecombineerd met snelstromend water en gladde rotsen levert dat een spectaculaire glijbaan op. Langs de kant is een betonnen schutting en je moet oppassen dat je daar niet tegenaan knalt. Vanuit ons hutje zien we de zon boven de rivier ondergaan. We lopen wat langs de oever en gaan eten. 's Nachts blijkt dat de klamboe en lakenzak niet piri-piri-bestendig zijn; we worden lek gestoken. Los Llanos Uitgestrekte graslanden en moerasgebieden Het wordt weer een lange dag in de bus. Onderweg moeten we drie rivieren met pontjes oversteken, dat geeft nog enig amusement. Na een overnachting in San Fernando de Alpure rijden we door naar Puentas de Nutrias, een klein plaatsje in Los Llanos. Los Llanos is een uitgestrekt vlak gebied met graslanden en water. De rivieren treden regelmatig buiten hun oevers, waardoor moerasgebieden ontstaan. Dit is het deel van Venezuela dat het land van vlees voorziet. Het landschap lijkt erg op Nederland, zelfs de koeien ontbreken niet. Al snel zien we een ondergelopen weiland met een krokodil en wat roze lepelaars en rode ibissen. Verderop zien we ooievaars en een 'jarebu', die op een ooievaar lijkt maar meer dan een meter hoog is. Er is zoveel te zien dat je in de bus soms niet weet welke kant je op moet kijken. We overnachten op een 'finca', een boerderij van een grootgrondbezitter. Na aankomst blijkt het een klein soort Centerparcs te zijn met redelijk luxe kamers en een zwembad. Er vinden toevallig festiviteiten plaats. Verderop is een grote kiosk waar hanengevechten worden gehouden. Op zich is dat hanengevecht niet zo bijzonder, de mensen eromheen zijn dat wel. Er wordt flink gegokt en geschreeuwd. Rond zeven uur begint een rodeo op een lang stuk wei omringd door ijzeren hekken. Op de bovenste stang kun je zitten en van twee meter hoogte de rodeo volgen. Vier mannen te paard betreden de arena en de stier wordt losgelaten. Het is de bedoeling de stier binnen vier minuten zo vaak mogelijk op zijn zij te gooien. Dat doen ze door de staart te grijpen en schuin op het paard te gaan hangen. Er hangt hier een wildwestsfeertje, er lopen veel stoere zoontjes van rijke veeboeren rond en alle mannen gedragen zich erg macho. Verder is er een grote barbecue. Met al dat vee is er vlees genoeg. 's Avonds zijn er live optredens en danst de plaatselijke bevolking. De plaatselijke dans blijft voor ons een mysterie; rare pasjes die absoluut niet bij de muziek horen. De hoeveelheid alcohol die genuttigd wordt is aanzienlijk. Je struikelt over de lege bierflesjes; is het flesje leeg, dan gooi je het gewoon op de grond! Apure-rivier De dolfijnen hebben een dag vrij Tijdens een boottocht over de Apure gaan de caripe-hengels en pollo (kip) mee, zoals gebruikelijk. De rivier is vrij breed maar na twintig minuten wordt die aanzienlijk smaller en zien we de eerste ijsvogels. We gaan op zoek naar de dolfijnen, die hier voor moeten komen. Waarschijnlijk hebben ze een vrije dag, want we krijgen ze niet te zien. We draaien een kleine zijarm van de rivier op, het wordt behoorlijk smal en we zien van alles, zelfs de 'hoatzin': een soort prehistorische vogel met klauwtjes aan de uiteinden van zijn vleugels. Op een eiland waar veel schaarbekken zitten gaan we aan land om de pas gelegde eieren te zoeken. Het is namelijk het broedseizoen voor deze vogels. Vrij snel vinden we kuiltjes in het zand met 1 tot 4 eieren. 's Middags hangen we wat rond het zwembad van de finca. Rond drie uur besluiten we wat in de omgeving rond te kijken. We lopen over een rustig pad waar we zo nu en dan een fietser tegenkomen. Veel vogels zien we niet, het is nog wat vroeg. Er zitten wel veel koereigers en we zien zelfs een felrode mus. We rijden de pas af naar Merida, waar we in een pousada slapen. Zodra we aankomen begint het weer eens lekker te regenen. 's Nachts worden we regelmatig wakker van de regen maar als we opstaan is het onbewolkt en zonnig. De attractie van Merida is de Teleferico, een kabelbaan naar 4000 meter hoogte, waar je mooie wandelingen kunt maken. Hij gaat vandaag wegens werkzaamheden maar tot het eerste station, op zo'n 2400 meter. Het is vrij bewolkt maar het tropisch regenwoud waarover we vliegen ziet er mooi uit. In het bergstation drinken we wat warms en overleggen of we terug naar Merida zullen lopen. Volgens de reisgids is dit een mooie tocht door het tropische nevelwoud, 9 km lang en maximaal 6 uur. Het pad is redelijk te doen en de omgeving is fantastisch. Grote varens, veel bloeiende planten en begroeide bomen. Zo nu en dan hebben we een mooi uitzicht op het 1000 meter lager gelegen Merida. De hele tocht komen we geen mens tegen. Chichiriviche Terug naar de kust Vandaag maken we de langste bustocht. We vertrekken rond zeven uur en komen om acht uur aan in Chichiriviche. We stoppen alleen voor eten en drinken en zitten verder de rest van de dag maar wat voor ons uit te staren of te slapen. Chichiriviche is volgens de reisgids een klein en stoffig toeristenplaatsje. 'De meningen over dit plaatsje zijn verdeeld, sommige toeristen vinden het een desolaat plaatsje zonder flair met ongeasfalteerde zijwegen en armoedige huisjes. Anderen vinden de sfeer juist ongedwongen. Het opvallend grote aantal slijterijen is een duidelijk teken van de sociaal-economische problemen in dit schizofrene, toeristische vissersdorp.' We komen aan in het donker, alles ziet er inderdaad wat achterbuurt-achtig uit. We eten in het hotel en maken plannen voor morgen. We huren een boot naar Cayo Sombrero, een eiland met een bounty-strand. Morrocoy National Park Daar zijn onze piri-piri-steekvrienden weer ! Het is onbewolkt en warm. Een ideale dag voor het strand. We gaan met twee speedboten naar Cayo Sombrero. Het eiland, dat in het Morrocoy National Park ligt, ziet er fantastisch uit. Het water is heel helder en er staan bomen om lekker onder te zitten. We slepen alle spullen van de boot naar het strand en willen onder de bomen gaan zitten. Wie komen we daar tegen? Onze piri-piri-steekvrienden! Snel verhuizen we alle spullen naar een plekje in de zon. Het probleem is nu dat je in het water moet blijven of in de volle zon moet zitten. Wij zitten dus de hele dag in het water. Zelfs de lunch nuttigen we in het water. Eric snorkelt wat af. Er zitten veel vissen maar van het koraal is niet veel over. Roodverbrand vertrekken we laat in de middag naar de mangrovebossen. Veel vogels zien we niet, we zijn veel te vroeg. We bezoeken een grot met rotstekeningen van indianen en een grot met allemaal Mariabeeldjes. Tenslotte varen we terug naar het hotel. Vanavond afscheidsdiner. Morgen vertrekken we vroeg en rijden in een ruk naar Caracas voor het vliegtuig naar Nederland. Cruise op de Orinoco rivierHey Allemaal Dit is wel een heel speciale cruise Een cruiseschip op de Orinoco. Dat hebben de vissers die aan de oever van deze machtige Zuid-Amerikaanse rivier wonen nog nooit gezien. Als een lopend vuurtje gaat het bericht over de merkwaardige reuzenboot langs de paalwoningen in het oerwoud. Van heinde en ver komen kano's aangepeddeld om het wonderlijke gevaarte in ogenschouw te nemen. Een jongetje met zijn kleine broertje voorin, een volwassen vrouw met haar moeder, een man met zijn hele gezin. Allemaal dobberen ze nieuwsgierig rond het schip. Af en toe wegduikend onder een stuk plastic als er weer een tropisch plensbuitje op hun hoofden neerdaalt. Wie denkt dat een cruise zich beperkt tot varen op zee met af en toe een stop bij een wuivend palmenstrand moet eens een reis maken met Le Levant. Het unieke van dit schip van de Franse 'Compagnie des Îles du Ponant' is dat het de rivier op kan. Het is maar een relatief kleine cruiseboot (45 hutten voor maximaal 90 personen), die zich door zijn geringe diepgang moeiteloos over rivieren als de Orinoco en de Amazone beweegt . Le Levant is uitgerust met een zestal razendsnelle rubberen Zodiac- bootjes, die de passagiers in kleine groepje meenemen in de ontelbare zijarmen van de gigantische Orinoco-delta om te genieten van de schitterende natuur. Elektrische motoren zorgen voor een geruisloze tocht langs orchideeën, bananenbomen, papegaaien, apen, slangen, vleermuizen en al de andere pracht die het regenwoud, waar de Orinoco zich vele duizenden kilometers doorheen slingert, te bieden heeft. Natuur Voor het ontbijt vindt de eerste expeditie al plaats. Na een snelle 'café-croissant' aan de bar van de grand salon stapt iedereen om zes uur 's ochtends in de Zodiacs. In het schitterende morgenlicht is de natuur op zijn mooist. En wat is het ontbijt in het fraaie 'restaurant panoramique' met weids uitzicht over de rivier na zo'n matineuze tocht heerlijk. Maar ook 's avonds wordt erop uitgegaan. De meeste dieren van het regenwoud zijn nachtdieren. De schijnwerpers van de gidsen weten er af en toe enkelen te vangen in hun lichtbundels. Een jonge kaaiman schiet weg tussen de wortels van de bomen nadat zijn lichtweerkaatsende ogen hem hebben verraden. Een slang blijft roerloos om zijn tak gekronkeld. De Orinoco staat bekend om zijn kleine rivierdolfijntjes. Bij een middaguitstapje naar een dorp aan de rivier springt er een aantal vrolijk rond de Zodiacs. Het dorp is 'mondain' vergeleken met de nederzettingen die we eerder zijn tegengekomen. Daar bestaat een 'huis' uit een grote vlonder op palen met alleen een dak erboven. Voor de rest is het helemaal open. In dit dorp, El Torro genaamd, zijn de huizen aan de zijkant met planken dicht gespijkerd. Ook hebben sommige een voortuin. De dorpelingen hebben elektriciteit maar die wordt alleen gebruikt voor de enkele tv die het dorp rijk is. De reizigers van Le Levant krijgen strenge instructies de inwoners geen geld of spullen, zoals een met name door de kinderen fel begeerde pet of zonnebril, te geven. De oudere dorpelingen zijn ondanks hun relatieve armoede trots op hun manier van leven, die vooral bestaat uit visvangst en handel in vruchten op de naburige marktjes, en schamen zich voor gebedel. In ruil voor ons bezoek accepteren zij wel lesmateriaal voor de school en medicijnen. Indrukwekkend In Ciudad Guyana, een uit zijn krachten gegroeide stad, die in de jaren zestig is gesticht om Guyana, het woeste oostelijke deel van Venezuela te ontsluiten, legt Le Levant aan. Op naar het vliegveld voor een adembenemende tocht in onder andere een vooroorlogse DC3 over ondoordringbare oerwouden, glinsterende rivieren en een indrukwekkend bergmassief, La Gran Sabana. We vliegen over de Salto Angel, met zijn bijna duizend meter hoog één van 's werelds hoogste watervallen. Hij klettert af van een unieke tafelberg, met een plateau van liefst 700 vierkante meter. Dit ruige gebied is miljoenen jaren oud en volgens de verhalen van de mensen uit de buurt, zoals gids Ivan, zouden er nog prehistorische dieren voorkomen, die vanwege de oervegetatie in het geïsoleerde gebied de tand des tijds hebben overleefd. De waterval is in tegenstelling tot wat de naam doet vermoeden niet vernoemd naar een engel maar naar zijn ontdekker, de Amerikaanse avonturier Jimmy Angel, die, op zoek naar goud, in 1937 met een vliegtuigje op de tafelberg een noodlanding moest maken. Daar zat hij dagen vast met zijn vrouw en zoon. Een zwerftocht van elf dagen door het oerwoud bracht hen uiteindelijk weer terug in de bewoonde wereld. De Salto Angel ligt in het 'Canaima Nationaal Park'. Een gigantisch natuurgebied. Hier ligt aan de voet van drie kleinere watervallen een beeldschone lagune met een parelwit zandstrand. Met kano's worden bezoekers naar de watervallen gepeddeld. De tafelbergen schitteren op de achtergrond. Het water van de lagune is rood gekleurd als gevolg van de verteerde boomblaadjes die de rivier op zijn weg door het oerwoud heeft meegevoerd en in de lagune uitstort. Tatino, of te wel tatijn, wordt deze natuurlijke kleurstof genoemd. De lunch met heerlijke vis en een fantastisch uitzicht over de in een diepe rust verzonken lagune, waarin het desondanks oppassen geblazen is voor de levensgevaarlijke anaconda-waterslang, is een waar genot. Zwarte mier Op het pad naar de top van de watervallen, toont Ivan ons de verraderlijke 'veinte-cuatro' oftewel de 24-uurs-mier. De beet van deze uit de kluiten gewassen zwarte mier maakt een mens 24 uur lang doodziek. Volgens Ivan kunnen kinderen en ouderen eraan bezwijken als zij niet binnen 24 uur tegengif krijgen. Onze gedachten dwalen af naar het boek 'Tussen Orinoco en Amazone' van de hedendaagse ontdekkingsreiziger Redmond O'Hanlon, die in de jaren tachtig de Venezolaanse jungle doorpeddelde in navolging van de beroemde negentiende eeuwse Duitse wetenschapper Alexander von Humboldt. Daarin wordt O'Hanlons verwende metgezel Simon door een 'veinte-cuatro' gestoken. Hij schreeuwt moord en brand waarop een van de gidsen weet te vertellen dat de beet 24 uur pijn doet en dat een volwassen man er flauw van kan vallen. Ivan schildert de 'veinte-cuatro' dus gevaarlijker af dan hij is. Kennelijk vindt hij dat toeristen met spannende verhalen thuis moeten komen. En geef hem eens ongelijk. Hij moet ook aan zijn eigen nering denken. Ivan wil gids worden op 'La Isla Marguarita', een vooral bij Nederlanders populair vakantie-eiland voor de Venezolaanse kust. Hij heeft al contacten met een van de reisorganisaties aldaar en is zelfs Nederlands aan het leren. "Pff, dat valt niet mee", zegt hij. "Duits is makkelijker." Maar hij is vastbesloten door te ploeteren. "Want de Nederlanders die daar komen dat zijn prima lui", weet hij. "Open, gul en altijd in voor een lolletje." Het cruiseschip Le Levant. Terug aan boord maakt Le Levant zich op om de Orinoco-delta weer uit te varen en enkele Caribische eilanden aan te doen. Tobago, Bequia en Guadeloupe staan op het programma. Als het schip tegen de avond de Caribische zee opvaart is het op het achterdek tijd voor een tropische cocktail, opgeluisterd met vrolijke Calypso-muziek. Het leven aan boord van Le Levant is onderhevig aan een dagelijks ritueel. Ontbijt vanaf acht uur 's morgens, lunch om 12.30, borrel om 19.00 en diner om 20.00. Als er ergens wordt aangelegd, is er geen gelegenheid het plaatselijke nachtleven te testen. Iedereen moet om 18.00 aan de steiger staan om met de Zodiacs weer aan boord te worden gebracht. "Anders blijven de Zodiacs de hele nacht heen en weer varen om passagierende gasten op te pikken", zegt 'chef de croisiere' oftewel cruise-chef Jean. "De meeste van onze gasten hebben het zo ook het liefst. Ze zijn niet zo avontuurlijk. Ze eten het liefst aan boord." Nou zijn de maaltijden op Le Levant ook niet te versmaden. De diverse soorten croissants en Franse broodjes van het ontbijt, de keur aan heerlijke gerechten tijdens het lopend lunch-buffet, dat zelfs één keer, compleet met kreeft en zilver bestek, op het strand van Bequia werd opgesteld, of de uitgelezen 'nouvelle cuisine' tijdens het diner. En dan al die heerlijke taarten die na afloop van de lunch en het diner worden geserveerd. Terecht kreeg de 'patissier' op de laatste avond van de cruise het hardste applaus. Heerlijkheden Ondanks al deze heerlijkheden komt er geen calorie bij tijdens de reis. Dankzij de goed uitgeruste 'fitness-ruimte' roeien of fietsen we die er onder het genot van monotone discoklanken weer af. Daarna nog een duik in het piepkleine zwembadje even zonnen op het dek en óp naar de 'pain-au-chocolat' en de 'omelet-au-fromage' van het ontbijt, de cruditeés en de veau van de lunch of de canard van het diner. Reizigers voor Le Levant kunnen kiezen uit diverse reizen. Toen wij op het Île du Salut voor de kust in de buurt van Cayenne opstapten, kwam het schip uit het Peruaanse Iquitos, gelegen aan de Amazone. Het was over die machtige rivier dwars door het Braziliaanse oerwoud naar de Atlantische Oceaan gevaren. Na onze reis zette het schip koers naar de oostkust van de Verenigde Staten en Canada om onder andere New Foundland, de Sint Laurensrivier en de Hudson Baai aan te doen. Reisverslag Merida VenezuelaHey Allemaal. Hier een willekeurig reisverslag van Merida te Venezuela Een strategische uitvalsbasis in de Andes Merida ligt op een strategische plaats in een smal dal hoog in de Andes. Je kunt tochten maken in de omringende bergen met meer dan 5000 meter hoge pieken, door de Nationale Parken met bergbossen en watervallen en naar Los Llanos. Merida is bovendien een studentenstad met gezellige parken. De temperatuur in het vliegtuig van Avensa is rond het vriespunt, dus we zitten te verrekken van de kou. In Carácas, waar we overstapten op een binnenlandse vlucht naar Merida, was het lekker weer en verdwenen de truien onder in de rugzak. Ons wordt verteld dat de piloten van Avensa een speciale training krijgen om op Merida te mogen vliegen. Het landen op de te korte landingsbaan midden in de stad, in een smal dal op 1625 meter met vlak daarnaast Andes-pieken van meer dan 5000 meter, vraagt wat extra kunst- en vliegwerk. Volgens de reisgids is Merida het culturele centrum van de Andes. De in grootte tweede Universiteit van Venezuela is hier gevestigd, waardoor er veel jonge mensen wonen. Merida is een perfecte uitvalsbasis voor voettochten in een van de nationale parken, zoals het Guayabal National Park met bergbossen en watervallen, en voor tochten per auto in de omringende Andesbergen, waaronder de 4765 meter hoge Pico Espejo. Ook erg populair zijn meerdaagse tochten naar Los LLanos, waar je met wat geluk anaconda's, krokodillen, rivierdolfijnen en apen kunt zien. Doordat nagenoeg alle facetten van Venezuela binnen een dag bereikbaar zijn is Merida en haar omgeving razend populair bij de Venezolanen. Venezuela is nog amper ontdekt door de westerse toerist. Omdat het voornamelijk toeristen uit Zuid Amerika zelf zijn die naar Merida komen zijn de authentieke Zuid-Amerikaanse bezienswaardigheden nog niet door het toerisme verpest, wat bijvoorbeeld in Peru vaak wel het geval is. Bij een klein reisbureautje in de aankomsthal van Merida Airport regelen we een posada. Posada's zijn kleine, meestal door families gerunde hotelletjes. Een beetje zoals de bed & breakfasts in Engeland maar dan zonder breakfast. We kiezen voor een iets duurdere kamer met een eigen douche en wc, dat kost nog steeds niet meer dan ƒ 30,- per nacht. Het is een heel schoon en gezellig ding midden in het centrum van de stad, vlakbij de beroemde kabelbaan van Merida; de langste en hoogste ter wereld. We worden hartelijk ontvangen door Elvis, de zoon des huizes, die eigenlijk geen tijd voor ons heeft omdat hij te druk is met het voeden van de baby. We wandelen naar het Parque de las Heroina', een gezellig pleintje met fonteinen aan de voet van de kabelbaan. Op het plein bruist het van het leven. Spelende kinderen, vrijende paartjes (sinds kort weer toegestaan in Venezuela) en allerlei mensen die van alles te koop aanbieden. Uit de diverse restaurants kiezen we er een waar we een lekkere pizza eten. We schrikken een beetje van de prijs, omgerekend eten en drinken we met zo'n tweeën voor 7 euro. En dat terwijl ons verteld was dat het relatief duur zou zijn in Venezuela. De Teleferico In vier etappes van 1600 meter naar 4765 meter 's Morgens vroeg uit de veren. Het is mooi weer dus een goede dag om met de kabelbaan naar boven te gaan. De Teleferico is in 1958 door Fransen aangelegd en gaat in vier etappes van 1600 meter naar 4765 meter. Het totale traject is zo'n 13 kilometer lang. Via de stations Montana, Aguada en Loma Redonda gaan we naar de Pico Espejo. Onderweg kijken we onze ogen uit. Het is boven op de Pico Espejo ijzig koud, dus snel trekken we onze jassen en truien aan. Kevin, mijn vijfjarige zoontje, heeft last van de hoogte en zit niet lekker in zijn vel, dus pakken we de eerste mogelijkheid weer naar beneden. Om een uur of een 's middags staan we weer beneden. Vanuit de kabelbaan hebben we in het dal een wilde rivier gezien, na het eten wandelen we via het pad naast de Teleferico naar de Rio Chama. Het is een behoorlijke afdaling via een steil pad. We gaan lekker de hele middag stenen gooien en kijken naar jongens die op trucha vissen. De klim terug naar boven loopt Kevin bijna helemaal zelf. Het laatste stuk draag ik hem op mijn nek, wat een behoorlijke inspanning is. Zeiknat van het zweet komen we boven. We lopen nog even door naar de Plaza Bolivar. Tijdens het eten wordt ons diverse malen door bedelaars om geld gevraagd. Als ik een oud vrouwtje een paar briefjes toestop kijkt ze een beetje minzaam. Na even omrekenen kom ik erachter dat die paar briefjes nog niet eens een kwartje waard waren. Het begint te regenen en Kevin, moe van alle indrukken en inspanningen, wil alleen maar slapen. Vandaag hebben we geen plannen. American breakfast in een Cafetin (koffieshop) met een heerlijke fruit-shake. Overal in Merida worden deze heerlijke batidos en merengadas verkocht. Na het ontbijt gaan we naar het Parque de las Heroinas, waar Kevin hutten bouwt van palmbladeren en geniet van al het schoons dat er te zien is. Merida heeft, zoals bijna alle steden in Zuid Amerika, een Spaans-koloniaal karakter. Het heeft een rijke historie, waar de bewoners trots op zijn en graag wat over vertellen. Bijvoorbeeld dat Merida in 1558 illegaal is gesticht door kapitein Juan Rodriguez Suarez, die daarvoor meteen in de gevangenis werd gesmeten. Merida kun je niet lelijk maar ook geen mooie stad noemen. Het is er altijd druk, stinkende (maar wel mooie) oude auto's verstoppen de smalle straten. Er is nog een aantal koloniale gebouwen maar kenmerkend zijn de talloze gezellige parken, waar het altijd een drukte van belang is. We gaan even shoppen bij een van de vele kleine reisbureautjes. Ze hebben een breed aanbod van meerdaagse wandel- en fietstochten door de Andes of het nabijgelegen Los Llanos. Helaas hebben we geen tijd voor een tocht naar Los Llanos, dus bespreken we een gids en jeep voor een tocht door het hooggebergte naar het zwarte meer Laguna Negra. We eten in een van de vele gezellige restaurants en vermaken ons de rest van de dag en avond in het Parque de las Heroinas. Langs Andesdorpjes Genieten van het ene vergezicht na het andere Om 08.00 uur vertrekken we met onze gids Diego in een grote oude Toyota Landcruiser via de Andesdorpjes Tabay, Los Aleros en Muchuchies naar het meer van Mucubaij. Het wordt een geweldige dag waarbij we genieten van het ene vergezicht na het andere. Onze gids doet zijn best om ons in gebrekkig maar verstaanbaar Engels zoveel mogelijk informatie te geven. We stoppen bij een plaats waar veel Condors worden gezien maar helaas moeten we het vandaag doen met een exemplaar in een kooi en een korte videoband over deze indrukwekkende vogel. De wolken zakken en het begint te regenen. Als het bij het meer van Mucubaji nog steeds regent besluiten we de wandeltocht naar Laguna Negra af te blazen. Volgens Diego is het vergelijkbaar met het meer van Mucubaji en zittend in de warme droge jeep geloven we hem maar al te graag. We rijden op 4118 meter hoogte verder over de hoogstgelegen verharde weg in Zuid Amerika, waar we stoppen bij Pico Aguila. Op een mooie dag zouden we het meer van Maracaibo moeten kunnen zien maar vandaag zien we alleen maar mist. Op de weg terug stoppen we bij een van de vele picknick/barbecue-plaatsen langs de weg, waar we door Diego meegebracht brood en fruit eten. Naarmate we verder afdalen klaart het weer op. Omdat we door de gecancelde wandeling nog wat tijd over hebben krijgen we van Diego nog een citytour door Merida. Hij is duidelijk trots op zijn stad. We rijden over het uitgestrekte terrein van de Universidad los Andes en hij laat ons het gebouw zien van de Mountain Resque, waar hij ook werkzaam is. Kevin is al in slaap gevallen op de achterbank als we voor onze posada worden afgezet. Voordat we een hapje gaan eten lopen we nog even het reisbureautje tegenover onze posada binnen om iets voor morgen af te spreken. We willen de andere kant op, naar het tropische gedeelte. Fernando, die vloeiend Engels en zelfs een paar woorden Nederlands spreek, weet ons ervan te overtuigen dat we dan met hem mee moeten, dus dat is snel geregeld. Het tropische deel Door bergbossen, langs watervallen en riviertjes om 08.00 uur staan we geknipt en geschoren klaar voor de trip. Kevin in jungletenue, compleet met 'bush-hat'. Als ze horen waar zijn moeder vandaan komt wordt hij meteen de kleine 'Ho Chi Minh' genoemd. Met z'n vieren - Chuy (de chauffeur), Fernando (de gids), Kevin en ik - vertrekken we richting het koloniale dorpje Jaji. Onderweg wordt diverse malen gestopt voor korte wandelingen en krijgen we uitleg over de planten die we zien. Fernando zorgt dat ook Kevin aan zijn trekken komt. Ook al kunnen ze elkaar niet verstaan, ze lijken mekaar perfect te begrijpen. We rijden door tropische bergbossen, langs watervallen en door kleine riviertjes via San Juan naar Lagunillas, waar we even wat eten. We rijden langs een meer als Chuy plotseling stopt. Langs de weg is een oude man een speciaal soort zout, dat in de bodem van dit meer zit, uit de modder aan het halen. Dit zout wordt gebruikt om 'chimo', een soort tabak, te maken. Vroeger werd dat door de Mucujun-indianen gebruikt om de honger en dorst te verdrijven. De lokale bevolking gebruikt het nog steeds. We rijden verder, onderweg passeren we militaire check-points die controleren op smokkelwaar uit Colombia. Via Estanques rijden we naar Santa Cruz de Morra. In dit gebied groeien veel koffieplanten en bananenbomen. Bij een fabriekje met een zwarte rook uitblazende schoorsteen stoppen we weer. Het blijkt een rietsuikerfabriek. Fernando vraagt of we even rond mogen kijken. Op het moment dat ik foto's maak begint iedereen opeens twee keer zo hard te werken, dus de voorman vindt het wel best. Het suikerriet gaat door een pers, waarna het sap via een buis naar een aantal grote bakken stroomt. Deze bakken worden verwarmd door een oven, die wordt gestookt met suikerriet dat reeds eerder is uitgeperst en daarna gedroogd. Het eindproduct zijn bruine blokken rietsuiker. In Santa Cruz de la Morra wordt gestopt om 'canela' te kopen, een lokaal alcoholisch drankje. We rijden door naar Guayabal National Park. Hier maken Kevin en ik een wandeling naar een hogerop gelegen waterval. Als we terug komen staan Chuy en Fernando met stenen naar een avocadoboom te gooien. We gooien lekker mee en het lukt ons om een paar mooie naar beneden te krijgen. Kevin is geobsedeerd door een bijna vijftien centimeter grote helblauwe vlinder die om ons heen fladdert. Het wordt al laat, dus we gaan weer richting Merida. Onderweg wordt wat gesmiespeld met werklui langs de weg. Ze willen me nog een ander illegaal gestookt lokaal drankje laten uitproberen maar de mensen zijn bang en durven niet te vertellen waar het verkocht wordt. Terug in Santa Cruz de Morra lukt het toch om in een achterafstraatje een flesje op de kop te tikken. De 'miche', zo heet het, smaakt naar anijs en is een behoorlijk sterk drankje. De tranen springen in mijn ogen. Chauffeur Chuy vind het zo te zien ook een lekker drankje, en hij had toch al zoveel moeite met de bochten. Eerder op de dag vertelde Fernando dat de kleine kabouterhuisjes met bloemen en kaarsen die langs de weg staan (en dit zijn er honderden) plaatsen markeren waar mensen zijn verongelukt. Ik vraag Chuy of er straks ook zo'n huisje voor ons langs de weg komt te staan. Gelukkig gaat alles goed en komen we, na diverse militaire check-points te zijn gepasseerd, weer veilig terug in Merida. We hebben een geweldige dag achter de rug, al heb ik wel een stuk in mijn kont van de 'canela' en de 'miche'. Beter ik dan de chauffeur. Na het eten zitten we nog tot een uur of negen op 'ons' speelplein, de Plaza de Las Heroinas. Kevin speelt met lokale kinderen, waarvan we veel te dure koekjes kopen om ze die samen met hen op te eten. Daarna duiken we uitgeput in bed. Overdekte markt Het ruikt heerlijk naar kruiden en vers fruit Vanmiddag vertrekken we weer, dus douchen, opruimen en ontbijten bij een cafetin. Het is prachtig weer, we wandelen nog wat door de stad en laten ons met een taxi naar een grote overdekte markt brengen. Er is echt van alles te koop en het ruikt heerlijk naar kruiden en vers fruit. We kopen een hangmat, T-shirts en nog wat andere souvenirs. 's Middags is het even spannend of we wel weg kunnen. De bewolking hangt heel laag en misschien moet het vliegtuig wel uitwijken naar een ander vliegveld. Gelukkig komt ons vliegtuig precies op tijd uit de wolken vallen. Het vertrek is weer een avontuur apart. We taxiën tot het uiterste eind van de baan, waar al tijdens het warmdraaien de motoren enorm beginnen te brullen. Alles in het vliegtuig trilt, links en rechts slaan passagiers een kruisje. Plotseling schieten we als een katapult weg. Kevin wijst naar een wapperend stukje metaal op de vleugel. Ik vertel hem dat alle Venezolaanse vliegtuigen dat hebben. De taal en Bevolking van VenezuelaHey Allemaal Hier wat meer info over de bevolking en taal op het vasteland De Bevolking: Venezuela had in juli 2000 ongeveer 23.600.000 inwoners. De bevolkingsdichtheid bedraagt ca. 26 inwoners per km2. De bevolkingsgroei bedroeg in 1999 1,6%. Stagnatie en mechanisatie in de landbouw hebben geleid tot een grote trek naar de steden, met name aan de kust; in 1951 woonde 54% van de totale bevolking in de steden, in 1995 was dat percentage 93%. De hoofdstad Caracas en directe omgeving alleen al tellen ca. 5 miljoen inwoners, bijna een kwart van de bevolking. Dit staat sterk in contrast met het zuiden van het land waar maar net 4% van de totale bevolking woont. Andere grote steden zijn Maracaibo (ca. 1,5 miljoen inwoners), Valencia (ca. 1,2 miljoen), Barquisimeto (ca. 900.000) en Barcelona/Puerto La Cruz (ca. 443.000). Venezuela is een jonge natie waarvan bijna de helft van de bevolking 18 jaar of jonger is. De gemiddelde Venezolaan wordt ongeveer 73 jaar en dat is veel gezien de grote armoede die in Venezuela voorkomt. Ruim 70% van de bevolking is van gemengde afkomst, d.w.z. mestiezen van indiaans-blanke afkomst of mulatten van blank-negroïde afkomst of een combinatie van die twee. Twintig procent van de bevolking is blank van voornamelijk Spaanse en Italiaanse afkomst. Dat de blanken ruim in de minderheid zijn is uitzonderlijk voor het Zuid-Amerikaanse continent. Negen procent van de bevolking zijn negers, veelal afstammelingen van slaven uit Afrika of immigranten uit met name de nabijgelegen eilanden Trinidad en Tobago. Zij leven vooral aan de kust. Maar 1 à 2 procent van de bevolking zijn autochtone indianen. Deze groepen wonen in het noordwesten, in de Orinocodelta en in het Guayanahoogland, de uithoeken van het land. In totaal zijn er ongeveer 25 verschillende stammen te onderscheiden. In de Orinocodelta wonen de Warao’s (ca. 19.000). In het noordwesten in de buurt van Maracaibo wonen de Guaijaro (ca. 50.000). De meeste indianenstammen wonen in het Guayanahoogland en in de Venezolaanse Amazonas. De grootste volken in deze regio’s zijn de Pemón, de Parao, de Makiritan en de Yanomamö, die nog praktisch in het stenen tijdperk leven. De meeste indianenstammen zijn al in meer of mindere mate beïnvloed door de westerse “beschaving”, maar bezitten nog steeds eigen talen, gewoontes en gebruiken. De indianen leven vaak in moeilijke economische omstandigheden en hebben over het algemeen een lage sociale status. Ook kunnen ze vaak niet optimaal gebruik maken van nuts- en gezondheidsvoorzieningen. Van overheidswege wordt wel geprobeerd om ook alle indiaanse kinderen onderwijs te laten volgen. Immigranten uit Italië en uit de buurlanden van Venezuela werden begin deze eeuw aangetrokken door de economische voorspoed als gevolg van de opkomende olie-industrie waardoor Venezuela lange tijd het rijkste land van Zuid-Amerika was. Bovendien had het een liberale samenleving en een democratische regering wat veel intellectuelen en kunstenaars uit Chili, Peru en Colombia aantrok. Op dit moment gaat het economisch niet zo voor de wind en komen er alleen nog immigranten uit nog armere landen als Colombia en de Dominicaanse Republiek naar Venezuela. De immigranten van Arabische afkomst zijn te verklaren uit de relatie met de oliestaten van het Midden-Oosten. Taal: Het Spaans dat in Latijns-Amerika gesproken wordt is het Castellano. Het wijkt behoorlijk af van het Spaans op het Europese vasteland, zowel qua zinsconstructie, woordenschat als uitspraak. Zeer karakteristiek voor het Zuid- Amerikaanse Spaans is het veelvuldig gebruik van verkleinwoorden. De Venezolanen spreken zeer snel en onduidelijk en zijn daardoor voor een Europeaan moeilijk te verstaan. Bovendien is het Venezolaans doorspekt met verbasteringen uit Indiaanse en Afrikaanse talen. Verder worden er in Venezuela nog ca. 25 indiaanse talen gesproken. Op veel toeristische plaatsen kan men ook met Engels terecht. Economie VenezuelaHey Allemaal De Rijkdommen en armoede van Venezuela  Tot de opkomst van de aardoliewinning in de jaren twintig was de landbouw de belangrijkste economische activiteit, waarbij vooral de export van koffie een grote rol speelde. De commerciële aardolie-exploitatie ging in 1917 van start en sinds die tijd heeft de winning een explosieve ontwikkeling doorgemaakt; tussen 1928 en 1969 was enezuela de belangrijkste aardolie-exporteur ter wereld, in 1994 de zesde (na o.a. Saoedi-Arabië, Iran, Noorwegen en de Verenigde Arabische Emiraten). Vooral sinds het begin van de Tweede Wereldoorlog vormt aardolie de basis van de economie. Na de nationalisatie van de ijzerertswinning en –verwerking in 1975 en van de buitenlandse oliemaatschappijen in 1976 had de overheid haar toch al grote invloed op de economie nog versterkt; op bijna alle terreinen van de economie had de overheid via semi-autonome instituten direct of indirect belangen in productie en handel. Vanaf 1989 heeft de regering echter een privatiseringsprogramma in gang gezet, bedoeld om buitenlandse investeringen aan te trekken. De olie-inkomsten werden gestoken in een omvangrijk industrialisatieprogramma, maar kapitaalvlucht, een hoge schuldenlast en corruptie hebben het land toch in economische problemen gebracht. Landbouw, veehouderij, bosbouw en visserij;  Van het totale landoppervlak is ca. 20% geschikt voor agrarische doeleinden, waarvan 70% in staatsbezit. In 1960 werd een landhervormingswet van kracht; sindsdien is 8,3 miljoen ha grond verdeeld onder bijna 150.000 boerenfamilies. Ca. 25% van de grond was afkomstig van onteigend grootgrondbezit. Het zwaartepunt bij de landhervorming heeft steeds gelegen bij het ontginnen van nieuwe gronden, de verbetering van de infrastructuur en kredietverlening. De overheid steunt echter vooral het goed renderende middelgrote en grootbedrijf, terwijl de kleine boeren moeilijk toegang krijgen tot kredieten en andere steun voor hun bedrijf. De belangrijkste landbouwgebieden liggen in de valleien in het Andesgebied en aan de voet van dit gebergte, zowel aan de Llanos-kant als aan de kant van het Meer van Maracaibo. De belangrijkste producten zijn maïs, koffie, peulvruchten, diverse soorten bananen, suikerriet en katoen; verder worden er pinda's, citrusvruchten, uien, tomaten, cacao, tabak en groenten verbouwd. De productie van een aantal gewassen is onvoldoende voor de binnenlandse consumptie. Rundvee wordt vooral gehouden in de centrale Llanos, het gebied ten zuiden van het Meer van Maracaibo, en bij de grote steden langs de kust; het grootste deel is slachtvee, gehouden op extensieve grootbedrijven. Verder worden varkens, schapen, paarden en pluimvee gehouden. De grote houtvoorraden van het land worden bijna niet en vaak onoordeelkundig geëxploiteerd, wat tot ontbossing en erosie heeft geleid. Van oudsher is visserij een belangrijk middel van bestaan voor de kustbewoners; de overheid subsidieert de modernisering van de vloot. Zeevis en garnalen worden met name gebruikt voor de binnenlandse consumptie en verwerkt tot conserven en vismeel. De rest wordt uitgevoerd. Mijnbouw en energievoorziening;  Venezuela is zeer rijk aan delfstoffen, waarvan aardolie de belangrijkste is. Oliewinning en exploitatie waren vanaf het begin in handen van buitenlandse maatschappijen. Sedert de nationalisatie in 1976 werken de grote maatschappijen als Shell, Gulf en Creole onder nieuwe namen als Venezolaanse bedrijven als onderdeel van een in 1975 opgericht staatsbedrijf dat de exploratie, productie, verwerking en verkoop regelt. De meeste aardolie komt vanouds uit het gebied in en rond het Meer van Maracaibo uit de velden van Lagunillas, Cabimas en Mene Grande; verder uit het oostelijke oliegebied en er zijn verder nog kleinere velden in Barinas, Falcón en Guárico. De productie bedroeg in 1995 gemiddeld 3,3 miljoen vaten aardolie per dag, waarvan ca. de helft voor de binnenlandse consumptie bestemd is. De totale reserves aan aardolie werden in 1994 geschat op 9,1 miljard ton, bij het huidige productieniveau genoeg tot ver na het jaar 2000. Wel is het merendeel hiervan middelzware tot zware olie, die veel minder makkelijk te winnen en te verwerken is dan de lichte. Tegelijk met de winning van aardolie worden zeer grote hoeveelheden aardgas gewonnen (30 miljard m3 in 1996), in toenemende mate een belangrijke energiebron voor de industrie. Een tweede belangrijk mijnbouwproduct is ijzererts. De combinatie van rijke ertslagen met goedkope energie (waterkracht, aardolie en aardgas) en diep vaarwater (bereikbaar voor zeeschepen) legde de grondslag voor een hoogovencomplex, dat vooral voor de export van verrijkt erts en staalproducten produceert. De Noord-Amerikaanse eigenaars. U.S. Steel en Bethlehem Steel werden in 1975 schadeloos gesteld voor de overneming van de activiteiten door de Venezolaanse staat. De winning van steenkool gebeurt nog in de deelstaat Táchira. Van groter belang zijn de enorme bauxietvoorraden in de deelstaat Bolívar; de in 1979 opgerichte staatsonderneming BAUXIVEN begon in 1986 met de productie van bauxieterts en Venezuela is op dit moment de zesde bauxietproducent van de wereld. Verder wordt in Venezuela goud gevonden en is de winning van diamanten en zeezout van belang. In de (verre) toekomst zou ook nog zwavel, fosfaat, mangaan en nikkel gewonnen kunnen worden. In augustus 1997 werd bekend dat het Canadese bedrijf Placer Dome miljoenen dollars zou gaan investeren in de 2000 ha grote Las Cristinas-goudmijn. Lokale indianenstammen trachtten de aanleg te voorkomen met steun van milieugroeperingen. De goudmijn ligt namelijk precies tussen twee natuurgebieden. Het Canadese bedrijf verwacht jaarlijks 450.000 ounce goud te winnen uit de mijn. In juni 2000 werd Electricidad de Caracas, Venezuela's grootste elektriciteitsleverancier, eigendom van het Amerikaanse energiebedrijf AES. Met de overname was een bedrag van ca. 1 miljard euro gemoeid. Industrie; Na de Tweede Wereldoorlog werd de traditioneel op de verwerking van agrarische producten ingestelde economie langzaam uitgebreid. Rond 1960 werd begonnen aan een grootschalige ontwikkeling van de aanwezige natuurlijke hulpbronnen en energie (waterkracht), met de ontwikkeling van de Guayana-regio in het oosten van het land; Ciudad Guayana werd een centrum van zware basisindustrie. Het hoogoven- en staalcomplex van SIDOR, een staatsbedrijf, verwerkt de nabijgelegen ijzerertsvoorraden van El Pao en Cerro Bolívar tot buizen, plaatstaal en gietijzer. Aluminium wordt geproduceerd door de staatsbedrijven, die het bij Pijiguaos gewonnen bauxiet o.a. verwerken in de Interalumina- fabriek, de grootste aluminiumsmelterij van Latijns-Amerika. Aluminium is na aardolie en staal het voornaamste exportproduct. Venezuela staat negende op de wereldranglijst van aluminiumproducenten. Verder worden in Ciudad Guayana nog cement, glas en cellulose geproduceerd. Een groot gedeelte van de in Venezuela gewonnen aardolie wordt ter plekke geraffineerd door ca. zeventien raffinaderijen. Behalve benzine en stookolie leveren deze raffinaderijen ook grondstoffen voor de sterk groeiende petrochemische industrie. In twee grote petrochemische bedrijven worden behalve chemische basisproducten als ammoniak, ethaan, propaan, propyleen en ethyleen ook kunstmest, farmaceutische producten, explosieven, kunstvezels en plastics vervaardigd. Een in 1991 gestart investeringsprogramma tot een totaal van $ 5 miljard, deels gefinancierd door buitenlandse investeerders, moet leiden tot de bouw van nieuwe petrochemische complexen in de staat Zulia, in Morón en bij de stad José in Noordoost- Venezuela. De cementproductie, die nu nog niet in staat is om aan de binnenlandse vraag te voldoen, zal worden uitgebreid met een nieuwe fabriek. Een centrum van metaalverwerkende industrie wordt ontwikkeld bij La Fría (deelstaat Táchira), waar gietstukken voor motoren en machines geproduceerd worden. De metaalverwerkende industrie produceert verder auto's, tractoren, machines, huishoudelijke elektrische apparaten en constructiematerialen. Traditioneel is de textielindustrie van belang. De voedings- en genotmiddelenindustrie produceert bier, maïsmeel, visconserven, zuivelproducten, veevoer, tabakswaren, vruchtenconserven, eetbare oliën en vetten. Verder wordt er door de industrie glas, papier, rubber, farmaceutische producten, lederwaren en verfstoffen geproduceerd. De belangrijkste industriële centra zijn o.a. Valencia, Caracas, Ciudad Guayana, Maracaibo en San Cristóbal. Handel en verkeer; Olie is het belangrijkste exportproduct; van de totale uitvoer in 1996 nam de export van aardgas, ruwe olie en aardolieproducten 79% voor zijn rekening. Sinds 1980 is de uitvoer van aluminium belangrijker dan die van ijzererts. De export bedroeg in 1999 $20,9 miljard en de belangrijkste exportpartners waren de Verenigde Saten/Puerto Rico (57%), Colombia, Brazilië, Japan, Duitsland, Nederland en Italië. Onder de invoerproducten nemen machines, transportmiddelen, grondstoffen, halffabrikaten en voedingsmiddelen de belangrijkste plaats in. Vanouds zijn de Verenigde Staten de grootste handelspartner; andere belangrijke partners zijn de Nederlandse Antillen (uitvoer van aardolie), Colombia, Japan, Italië, Frankrijk, Canada, Brazilië en Duitsland. Venezuela heeft een behoorlijk goed wegennet. Van de ca. 93.500 km weglengte is 80% het gehele jaar te berijden en bijna 30.000 km is geasfalteerd of heeft een betonnen wegdek. Moderne autosnelwegen in en rond Caracas verbinden de hoofdstad met alle belangrijke steden. Autobussen zorgen voor het personenvervoer op grotere afstand, terwijl in de steden en op de korte afstand de lijntaxi het personenvervoer grotendeels verzorgt. In 1989 werd een ondergrondse in Caracas in gebruik genomen met een lengte van 50 km. Officieel was in 1990 nog 336 km spoorweg in gebruik, maar door slecht onderhoud zijn deze verbindingen onbetrouwbaar. De belangrijkste zeehavens zijn La Guaira, Puerto Cabello en Maracaibo; de oliehavens zijn Punta Cardón, Amuay en Las Piedras. Puerto Ordaz aan de Río Orinoco is de voor zeeschepen bereikbare uitvoerhaven van ijzererts en alumininium. Maracaibo is ook voor zeeschepen bereikbaar sinds de kanalisering van de vaargeul tussen het Meer van Maracaibo en de Caribische Zee. Voor het luchtverkeer zijn ca. 300 vliegvelden en landingsstrips beschikbaar; hiervan zijn er vijf geschikt voor internationaal luchtverkeer, o.a. de nationale luchthaven Aeropuerto Internacional Simón Bolívar bij Maiquetía op 35 km van Caracas. Internationale vluchten werden tot 1997 verzorgd door de luchtvaartmaatschappij VIASA (Venezolana Internacional de Aviación), maar in dat jaar raakte het bedrijf failliet als gevolg van wanbeheer en corruptie. Steeds vaker verzorgen privévliegtuigen het binnenlandse luchtverkeer. Het transport van ruwe olie en aardgas gebeurt via ruim 8500 km pijpleidingen Flora en Fauna in VenezuelaHey Allemaal Voor diegene die besluit om het vaste land te gaan bezoeken,hier wat leuke info wat de flora en Fauna betreft De Duitser Alexander von Humboldt (1767-1835) en de Franse plantkundige Aimé Bonpland (1773-1858) waren de eersten die de overweldigende planten- en dierenwereld van Venezuela bestudeerden. Na hen kwamen er nog velen en nog steeds is de gehele flora en fauna niet in kaart gebracht. In gebieden met een lange droge periode (ca. 10 maanden droog) komt voornamelijk doornige struikvegetatie voor tot ongeveer vijf meter hoog met uitschieters naar tien meter. Er zijn stukken met veel open plekken tussen de struiken en cactussen, maar ook zijn er ondoordringbare doornbosschages. Typisch voor deze vegetatie zijn verschillende acasia-soorten waaronder de “cují torcido” en enkele Caesalpinaceae waaronder de “yabo” en de “dividive”. Verder groeien hier de “guamache”, een hoge boomvormende cactus en de “cardón” die tot tien meter hoog kan worden. Op minder droge locaties (ca. 7 maanden droog) waar tweemaal zoveel neerslag valt komt het zeer droge tropische bos voor. De bomen worden hier al wat hoger o.a. de nationale boom van Venezuela, de “araguaney” (trompetboom). Andere bomen zijn de geelbloeiende “curari” en de “vera”. Deze beide typen droogtebos werden en worden nog steeds gebruikt voor het weiden van schapen en geiten die echter ook zorgen voor enorme erosie. Droge tropische bossen (ca. 4 maanden droog) komen veel voor en de jaarlijkse neerslag varieert tussen de 900 en 2600 mm. De bomen hebben een stevige stam met een laag beginnende zeer brede kroon. De bomen kunnen tot veertig meter hoog worden, met name in de westelijke Llanos. Veel voorkomend is de “carocaro” met zijn parapluvormige kroon. Langs de rivieren komen galerijbossen voor, overblijfselen van grote bosgebieden die in de loop der eeuwen platgebrand zijn. De vochtige tropische bossen (ca. één maand droog) of tropisch regenwouden zijn altijd groen en er valt jaarlijks tussen de 1700 en 3800 mm neerslag. De bomen worden hier zeer hoog, meer dan veertig meter. Deze bomen hebben vaak een kleine kroon, nodig om veel licht op te vangen en snel te kunnen groeien. Lianen en klimplanten zoals de philodendron zijn om deze reden ook veel aanwezig in de donkere oerwouden. Op de bodem van het oerwoud groeien planten met grote bladeren zoals dwergpalmen en diefenbachia’s. Boven de boomgrens, vanaf ca. 2800 meter, ligt de páramo. Hier groeien mossen, grassen, orchideeën en lage struiken. Op de tafelbergen komen plantensoorten voor, met name enkele vleesetende soorten, die nergens anders ter wereld voorkomen. Het Hoogland van Guayana wordt gekenmerkt door natte zomers en droge winters en is voor het grootste gedeelte met dichte wouden bedekt. De natuur van Venezuela herbergt een onvoorstelbaar grote hoeveelheid planten en bloemen. Zo vermoedt men dat er alleen al ca. 3000 soorten orchideeën voorkomen. Van de gekweekte plantensoorten is de cacaoplant de bekendste. In de natuurreservaten van de Caribische eilanden leven veel aalscholvers, pelikanen en fregatvogels. Ook vinden we hier roze lepelaars, flamingo’s en rode ibissen. Parque Nacional Los Roques herbergt 57 soorten koraal en talloze kleurige vissen. De zeldzame soepschildpad en de karetschildpad vinden hier nog voedsel. Allerlei zeevogels als bruine genten, roodvoetgenten, pijlstormvogels en de bijzondere roodsnavelkeerkringvogels zijn hier te zien. Behalve iguana’s, grote plantenetende hagedissen, komen er geen landdieren voor. Het enige zoogdier is de vissende vleermuis. In het noordoosten liggen verschillende nationale parken. In het Parque Nacional Paria leeft o.a. de bijzondere Venezolaanse haaksnaveltangara en een bijzondere ottersoort die alleen hier nog voorkomt. In het Parque Nacional El Guácharos leeft een grote kolonie olievogels, nachtvogels uitgerust met sonar, net als vleermuizen. In de delta Amacuro ligt het Parque Nacional Mariusa en daar leven in de moerasbossen vele watervogels als reigers en rode ibissen. In het voedselrijke water leven o.a. piranha’s, kleine kaaimannen en zoetwaterdolfijnen. In het oerwoud leven verschillende soorten papegaaien, blauwgele ara’s, toekans, grijze kapucijnapen, pluimstaartapen en rode brulapen. In het centrale noorden ligt het Parque Nacional El Avila en daar leven luiaards, eekhoorntjes, brulapen, evenals verschillende soorten gifslangen als de cascabel en de groefkopadder. In het Parque Nacional Guatopo in de nabijheid van de hoofdstad Caracas leven grote zoogdieren als pecarizwijn, jaguar, poema en tapir. Het eerste nationale park van Venezuela, het Parque Nacional Henri Pittier ligt hier ook. Meer dan veertig procent van de Venezolaanse vogel- en zoogdierenwereld komt hier voor. Venezuela heeft trouwens meer dan 1300 soorten vogels op haar grondgebied, meer dan Europa en Noord-Amerika samen. In het noordwesten ligt het Parque Nacional Terepaima met een droogtevegetatie en wat hoger gelegen nevelbos. Hier komen brulapen, kapucijnapen en miereneters voor. Het Parque Nacional Sierra de Perijá is zeer moeilijk toegankelijk. Hier komt de koningsgier voor en aan zoogdieren o.a brulapen, kapucijnapen, brilberen, stekelvarkens en miereneters. In de moerassen, kreken, meren en rivieren van de lage Llanos leven piranha’s, pijlstaartroggen, sidderalen en zoetwaterdolfijnen. Vele soorten waadvogels en moerasvogels vinden hier voldoende voedsel. Bijzondere vogels zijn de roze lepelaar, en de visetende bosooievaar en de jabiroe. In de lagere bomen leeft de hoatzin, een primitieve vogel die slecht kan vliegen. Ook de anaconda, een grote wurgslang, komt hier voor. Verder leven hier nog leguanen, ratelslangen, koraalslangen, de zeldzame reuzenmiereneter en de capibara, ’s werelds grootste knaagdier. In het Parque Nacional Aguaro-Guariquito leven bijzondere dieren als de reuzenmiereneter, het reuzengordeldier en verder ook jaguars, poema’s en ocelotten. Het national park Cinaruco-Capanaparo werd pas in 1988 opgericht. Er leven ongeveer 320 soorten vogels, vele vissoorten en ongeveer 70 soorten reptielen. Speciaal zijn de bijna uitgestorven Orinoco-krokodil en Orinoco- schildpad en de reuzenotter en reuzenarmadillo. In de staat Bolívar ligt het Parque Nacional Canaima, een gebied ter grootte van Nederland met zijn indrukwekkende tafelbergen. De bodem is arm aan voedingsstoffen en daardoor leven er weinig grote dieren in dit gebied. Veel meer dan vogels en hagedissen zijn er niet te zien. Er leven wel jaguars, ocelotten en tapirs, maar deze zijn nauwelijks te zien. Bijzondere vogels zijn het goudhaantje, de merkwaardige witte gongvogel, tangara’s en manakins. De deelstaat Amazonas bestaat voor 90% uit oerwoud, voor 5% uit savanne en voor 5% uit andere vegetaties. Er leven zo’n 675 soorten vogels en 60 soorten amfibieën. Verder ca. 50 soorten slangen, 190 soorten zoogdieren, 25 soorten hagedissen, 4 soorten krokodillen en 15 soorten schildpadden. Opmerkelijk is dat er zeer veel soorten dieren leven, maar dat de aantallen als gevolg van de voedselarmoede die kenmerkend voor dit gebied is, niet erg groot zijn. Zoogdieren bestaan o.a. uit 90 soorten vleermuizen, 30 soorten knaagdieren, 12 soorten apen, 12 soorten marterachtigen, 16 soorten roofdieren en luiaards, miereneters, herten, tapirs en pecaries. Sportvissers uit de hele wereld hengelen naar de pavón, een grote gestreepte baars, meervallen, payara’s en piranha’s. Het nationale park Dinira ligt in de Andes. Kenmerkende dieren zijn hier poema, margay, miereneter, gordeldier, wateropossum en boshoen. Kenmerkende dieren van het Parque Nacional Sierra de la Culata zijn de brilbeer, rolstaartbeer, condor, groengele gaai en jaguar. Het Parque Nacional Sierra Nevada is vooral een vogelgebied met o.a. condor, snip, paramo-eend, lierstaartnachtzwaluw, langsnavelkolibri, gekuifde quetzal en de groene toekan. Er zijn in Venezuela 30.000 soorten insecten waargenomen, waarvan de vlinders een groot deel uitmaken. Er zijn soorten met een spanwijdte tot 15 cm. Venezuela had in 1997 43 nationale parken en 22 “monumentos naturals”, bestaande uit b.v. één berg of één grot. In totaal beslaan ze ongeveer 15% van het totale landoppervlak. In september 2003 vonden paleontologen de restanten van een uitgestorven reuzencavia, Phoberomys pattersoni genaamd, die de afmetingen had van een koe en meer dan 700 kilo moet hebben gewogen. De onderzoekers groeven in 2000 een nagenoeg compleet skelet en een gave schedel van het dier op uit de sedimenten van de Urumaco-formatie, een gebied 400 kilometer ten westen van de hoofdstad Caracas. Ik hoop dat jullie genoten hebben van deze schriftelijke reis door de jungle _________________ |
|||
|
|
